Soon, when all is well, we’re going to look back on this period and be so glad That we never gave up.

Zo… Ik moet eerst even kwijt dat ik dit ongelooflijk maar dan ook echt spannend en moeilijk vind om te schrijven. Het is iets waar sommige mensen wel wat van weten, maar de impact soms groter is dan verwacht.

Het is niet zomaar iets waar je mee te koop loopt en ik wil dat iedereen die dit leest ook op z’n hart drukken. De reden dat ik dit schrijf is voor mezelf maar ook omdat ik mensen die het verhaal kennen en ook zoiets door gaan het als steun zagen.

Zoals jullie wel vaker lezen in mijn blogs is onze kinderwens enorm groot! Zo groot dat het een groot verdriet was toen we hoorde dat het niet op de natuurlijke manier kon gaan en we hulp nodig hadden. Als je dat voor je voeten krijgt, heb je een onwijs grote klap eerst te verwerken. Iets wat een behoorlijk moeilijk punt in een relatie is.

Maar toen we instemden om de malle molen in te gaan van: bloedprikken naar nakijken van medicijnen naar echo’s maken naar onderzoeken ondergaan etc. Overviel het ons met zoveel geluk dat we na 3maanden in verwachting bleken te zijn! Het overspoelde ons enorm. Van geluk dat voorop stellen, maar ook hadden we ’t niet verwacht.. Indicatie zou een half jaar tot jaar zijn. Maar we waren happy zoals elke ouders to be zouden zijn.

Helaas na 20 weken en veel complicaties moest ons geluk ruimte maken voor diep verdriet. We hebben toen meer dan een half jaar het proces stopgezet omdat we eerst beiden zelf weer op de been moesten zijn. Wat geloof me ontzettend moeilijk is. Voor iedereen die ’t meegemaakt heeft, heb ik onwijs veel respect voor jullie. Het is niks moeilijker dan je kindje verliezen voordat je het überhaupt gedag kan zeggen.

Maar na veel samen gesproken te hebben, hebben we de beslissing samen gemaakt om nogmaals het gehele proces opnieuw aan te gaan, We begonnen met een schone lei. Wat meer dan moeilijk is want steeds in je achterhoofd blijft het hangen en terug komen. Na ons eerste afspraak hadden we weer een goed gevoel erover en gingen we met volle moed vooruit. We zaten beter in ons vel, hadden beiden een baan en het ging goed, we keken uit naar het starten van de behandeling.

Daar zit je dan, in de wachtkamer nerveus als een brugpieper voor z’n eerste schooldag. Nou meneer en mevrouw komt u maar. (even tussendoor… Weet je hoe je moet wennen als je getrouwd bent en een andere achternaam aanneemt en ze je daarmee naar binnen roepen.. En jij later pas beseft dat jij ’t bent😂) maar dat terzijde) daar ga je dan. De onderzoekkamer in. Gaat u maar liggen.. Nou moet ik zeggen dat ’t nou niet echt een flamboyant gevoel geeft om voor twee dames op een stoel te liggen die je benen bijna dwingen om een split te maken. En die stoelen zijn altijd hoog. Maar nadat ik er ingeklauterd was, gaat dat ding nog een stukje naar achter… Alsof je gewoon in een achtbaan zit en je halverwege de klim van de eerste berg blijft hangen. Maar goed dan mag je mee kijken op de computer. Nou dat is dan toch ff zoeken maar uiteindelijk laten ze alles zien en leggen ze het allemaal uit.

Kijk dat is nou allemaal niet ’t ergste die checks die je hebt zijn altijd binnen tien minuten klaar. Het moeilijkste is als het afwachten begint tot wanneer je cyclus op z’n hoogte punt is.. Dan komt die volgende stap waar ik een onwijs gruwelijke hekel aan heb….💉 injecties. De eerste keer dat ik dus de injectie moest prikken was me nogal een ‘bevalling’ op zichzelf. Bij m’n schoonbroer op de bank want daar waren we, wetend dat manlief de injectie ging zetten zonder ook maar enige ervaring. Nou daar zaten we dan te lachen van de zenuwen… En uiteindelijk lukte het manlief met trillende handjes. Nadat achter de rug te hebben moet je paar dagen terug komen voor inseminatie. En dan is ’t afwachten begonnen.

Wachten is ’t meeste wat je moet doen. En wat een teleurstelling is het als je dan toch weer je menstruatie krijgt. Het is vooral zwaar die laatste 14 dagen afwachten voordat je een test kan doen en je menstruatie dan toch nog die laatste dag komt. Het heeft het afgelopen jaar heel wat tranen gekost. Om die laatste dagen door te komen en dan weer naar een domper door te moeten. Wat vooral moeilijk is, dat hoe dan je ook je probeert er niet aan te denken, maar er in je hoofd constant mee bezig bent. Bewust maar ook onbewust. Het vraagt letterlijk al je energie! Maar toch blijven we doorgaan.

Maar de laatste paar maanden is ’t alleen maar moeilijker. Door stress en mijn vermoeidheidsklachten loopt het niet zoals verwacht. En heb ik nu dus extra veel medicatie. Een dubbele dosis, waar ik als medicatiegevoelig veel klachten van heb. Het werken gaat nog prima maar toch merk ik dingen die onbewust en ongewild veranderen. Duizeligheid bijv. Het eerste uur is zo ontzettend zwaar om te werken en daarna gaat ’t gelukkig beter, maar vooral de onwijze moodswings vergen veel energie. Ene moment gaat het prima, maar ik kan dus tegenwoordig janken om honden filmpjes, puppies of what ever. I HATE IT. Dingen ondernemen kost me zoveel energie, een dag werken en ik lig op de bank en kom er bijna niet vanaf totdat ik twee a drie uur later naar bed ga, wat er ook voor zorgt dat thuis sommige dagen alles op manlief z’n schouders komt. Dat maakt het dan samen lastig. Laatst vertelde ik een Collegaatje erover en die zei:’nou ik merk er helemaal niks van!’ mijn antwoord was.. Nou gelukkig dacht ik bij mezelf. Want manlief moet ’t soms flink ontgelden, dat moment is alles goed en dat moment kan elk klein dingetje al verkeerd vallen. En nu ik sommige dagen gewoon niet veel doe is ’t moeilijk voor hem. Je merkt dat alles je eraan herinnert dat je met iets zwaars bezig bent.

Onze relatie heeft er in ’t begin behoorlijk onder geleden en heeft nu gelukkig een stabiliteit waarop we ’t kunnen dragen. Alleen onze omgeving is super, maar toch raden wij iedereen aan om ook mentaal af en toe lekker samen met iemand te praten om ook samen weer door te kunnen. Ik weet nog dat manlief en ik er easy over dachten, dit kunnen wij en dat is prima maar. Het pakte toch geheel anders uit.

Het is een proces geworden wat zijn diepe dalen kent uitkijkend naar de mooie top als het zover is. Wij ploeteren verder samen, want alleen samen hand in hand en wetend dat God met Senn op z’n arm onze grootste steun in onze ruggen zijn naast alle steun van familie, vrienden en onze lieve collega’s! Jullie maken het voor ons ieder op zijn eigen manier allemaal een stukje dragelijker!

Wij gaan door met volle moed, en soms frisse tegenzin wetend dat het ’t allemaal waard is💎❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s