Daar zit je dan, hé laatste belangrijkste echo na die twee lange weken wachten. Alles voelde goed, netjes week over tijd. Alles zat mee dus extra hoop. Na anderhalve week rustig aan gedaan was dit het moment. 

De hoop sloeg om in angst, omdat er weer iets maar niets te zien was. “mevrouw, we gaan toch nog even extra onderzoeken doen, het komt goed, geef niet op.” Natuurlijk hé, die extra spanning kan er nog wel bovenop. Maar toch weer onderzoek naar onderzoek, lieve reacties op Facebook: “Het is het allemaal waard, jullie kunnen dit.”

Maar toch die paar uur later krijg je dan toch het belletje. ” helaas u bent weer niet zwanger, de uitslag is wederom negatief. Laten we ’t volgende keer maar weer proberen, zien u over twee weken, fijne dag nog verder. ”

Fijne dag… Met jou nieuws is zojuist mijn dag en al wat ik ben in elkaar gestort. Dan komen de tranen als ik manlief opbel. Vragen waarom, ligt ’t dan toch aan mij, weer niet echt. Hoe nu verder. Je hoort de stilte van twee gebroken mensen, de leegte die overblijft als manlief ophangt. De onzekerheid slaat me vol in het gezicht, ligt het dan toch aan. Ik ben degene met het lichaam wat niet doorzet, wat niet voldoet op dit moment.. Alweer niet. En dan komt alles eruit. Alle afgelopen maanden, alle onzekerheden, teleurstellingen in mijzelf, verdriet van wat al had kunnen zijn met onze kleine jongen. Alles passeert de revue.

Een stap buiten, en ik zie al weer drie zwangere vriendinnen langslopen, Oké ik ga maar weer naar binnen, dekentje op de bank. Tv aan en fuck eerste wat ik zie zijn weer zwangere dames…. Meisje zegt ja ging per ongeluk…

It makes my angry that you got pregnant on accident and I can’t do it on purpose… 

 Het maakt me oprecht onwijs boos, dus a dan maar laptop aansluiten serie op en gewoon stom voor je uit staren terwijl hé hoofd overuren maakt. Overuren maak ik niet alleen op me werk maar me hoofd werkt voor 48 uur blijkbaar. Je gaat maar beetje forums lezen over dit en daar kwam ik op dit lied en deze tekst zegt het precies wat ik voel met alle tranen die over mijn wangen rollen de hele dag.

I’ve been given so much, A husband that. at I love. So why do I feel incomplete? With every test and checkpoint. We’re told not to give up. 

Sometimes it’s hard to concieve, with all that I’ve got. And all I’ve achieved. That I want most. Before my time is gone, it to hear the words ” I love you mom.” All I want is a family, Like everyone else I see. And I won’t understand it, If it’s not meant to be. 

I would die for that, Just to have one chance, to  hold in my hands, what so many have. I would die for that. And I want to know what it’s like, To bring a dream to life. How I would love, What some give up. I would die. I would die for that.

I really would die for that….

https://youtu.be/AnqJCLMIc2k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s