Ik ben er even tussen uitgeweest, herstellende van de punctie die toch tegenviel.

Maar we beginnen bij het begin! Na eindelijk een maand mezelf volgespoten te hebben met de Decapeptyl en Menopur kreeg ik zelfs al de vraag of ik zwanger was. Ik hoor je denken hoe dan.. Nou die minder fijne spuiten zorgen er uiteraard voor dat me vocht vast houd en explosie aan pukkel gebergte op je gezicht ontwerpt maar ook je eierstokken dikker maakt dus opeens zag mijn buik er zo uit 👇

Super charmant. Kwam een vrouwtje: “oh wat enig hoe ver ben je al.” waarop ik droog reageerde: “4 weken zwanger van 2, twee hormoon injecties 💉” waarop manlief het dus nog net niet uit proesstte. De vrouw voelde zich toch wel beetje ongemakkelijk, en bleef onrustig naast ons zitten.

Manlief: “Schat, dat kan echt niet je jaagt d’r nog net niet de boom in.” nou eigenlijk was dat m’n bedoeling. Ik bedoel ik zit recht onder de bordjes Fertiliteit en Ivf traject. Dus kijk ff uit je dopjes.

Maar goed, we liepen dus onze afspraak binnen en toen hoorden we ’t goeie nieuws! Op de echo’s waren 11 kanshebbers te zien dus de woensdag erna was de punctie! Is toch wel even gek als je opeens je eierstokken vol zwarte vlekken ziet. Meestal is er dan iets mis mee maar dit was goed teken! Dankbaar en heel heel blij omdat ik mocht stoppen met prikken want daar was ik ook bont en blauw van….

Maar vooral omdat we optijd liepen volgens plan en alles heerlijk duidelijk was konden we ons klaar maken voor de punctie woensdag. De punctie zou voor mij een ziekenhuis dagopname zijn want wegens verschillende redenen was dat beter voor ’t koppie.

Eenmaal thuis en onze geweldige vrienden op de hoogte gesteld die speciaal vrij hadden gevraagd voor ons gingen we langzamerhand de dagen aftellen voor de punctie. Maar opeens kwam er toch nog wel veel stress bij kijken. Op mijn werk moest ik toch binnen twee dagen twee verschillende functies proppen waar ik meestal 3/4 dagen voor heb.

Nou moet ik zeggen is mijn werk geweldig. Als ik terug kom van ziekenhuis afspraak of als we elkaar zien zegt mijn leidinggevende altijd even:” Zullen we ff gaan zitten, ‘theetje doen en hoe is ’t met jou.” onwijs fijn! Mensen houden er rekening mee, vragen er even naar maar als ik zeg nu niet. Dan is ’t ook oké. Want ik wil er altijd niet teveel bij stilstaan… Alhoewel dat dus niet zo goed is.

Ik heb een standje gehad van de arts-assistent dat ik er toch nog te makkelijk “even naast doe” dat hele ivf traject. Stond ik daar met me bakkie vol tanden. Ze zei streng: ” Ja want elke keer ben je weer opweg naar ’t werk en dan dit of zo, goed ontspannen is een must!” ik was zo onder de indruk dat ik prompt “ja baas” zei. En we alle drie in de lach schoten. Maar ze had natuurlijk gelijk.

Na bewuster het weekend door te gaan en mijn laatste dag voor de punctie kwamen opeens de zenuwen in ons huis neergedaald. Twee van de drie vrienden bleven van te voren al slapen en aangezien ik na 22:00 niet mocht eten sloegen we maar aan ’t bunkeren van spareribs! Lekker relaxte avond tegemoet en slapen wat de volgende dag stonden we weer om half 8 paraat in ’t ziekenhuis.

Na onze brakken koppen in een kamer te hebben gepropt en ik op bed was gekropen kwam de rust en de zenuwen nog meer en wat vooral opviel was dat iedereen om me heen stiller werd, of de ander ging drukker praten, manlief heeft heel z’n lippen aan gort gebeten etc.

En om half 9 was het zover en werd ik opgehaald……

Word vervolgd…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s