Na onze brakken koppen in een kamer te hebben gepropt en ik op bed was gekropen kwam de rust en de zenuwen nog meer en wat vooral opviel was dat iedereen om me heen stiller werd, of de ander ging drukker praten, manlief heeft heel z’n lippen aan gort gebeten etc.

En om half 9 was het zover en werd ik opgehaald……

Dat was het laatste deel waarmee ik vorige week afsloot.

Half 9 werd ik dus opgehaald. Ik was er klaar voor. Manlief mee en we liepen de voorbereidende/slaap kamer vóór het OK in. Daar uiteindelijk met een vrouw bijna woordelijk geworsteld te hebben omdat ik mijn infuus ergens anders wilde. Ik ken nota bene me lichaam het beste bleef zij maar aan dringen dat ik er maar mee stopte en mevrouw 2x verkeerd prikte. I told you soo olie stupid! Maar goed! Terwijl ik dapper hard in de handen van manlief kneep werd hij toch wel een beetje erg wittig. Dat ik maar zelfs die oude vrouw toch wel bezorgd werd. Maar ’t ging goed.

Na klaar te zijn voor OK en manlief zich in blauw smurfen onesie had gehesen mochten hij mee de OK op. Waar we super enthousiast werden onthaalt door een van onze vaste assistente van onze gynaecoloog. Was toch wel grappig iemand die meestal in wit loopt en nette haartjes in een blauw mummie pak waarvan nu alleen de bril te zien was.

Al gauw moest ik mijn bril afgeven aan manlief zodat hij als ik van de kamer afkwam straks gelijk weer op kon. En opeens ging ’t snel, manlief weg, bril mee, me zichtbaarheid “afgepakt” en toen vroegen ze ook nog als stupidos:”of ik even op de OK tafel wilde klimmen.” En ik antwoordde: ” Hoe dan zonder bril en wetend hoe groot dat bed is.” hun antwoord: “Iets kleiner dan ’t bed waar je nu op ligt.”

Wauw wat een hersens zeg! Maar goed. Opeens werd mijn hadden vastgepakt, twee spuiten met narcose erin en voordat ik kon antwoorden merkte ik dat de narcose me ademhaling al half stopte ging ik met paniek onder zeil.

En na twee uur werd ik weer wakker en moest ik wennen en bij komen maar uiteindelijk werd ik dan opgehaald en mocht ik lekker uitrusten maar ik was nog wel wappie zoals mijn vriendinnen beweren😂

Als je nu denkt maar wat deed manlief.. Nou die reisde samen met een vriend af naar het andere ziekenhuis om daar het zilveren koffertje af te geven en zijn deel te fabriceren. En toen hoorde we het goeie nieuws dat er 10 van de 11 eicellen er uit waren. En er 9 bevrucht konden worden.

Nadat we weer herenigd waren met ze alle en uiteindelijk thuis op de bank zaten kwam de pijn onwijs. Het overviel me. De twee dagen erna overviel het mij mentaal nog meer want ik en moeten blijven liggen is niks. Maar nu door al die pijn was ’t nog heftiger. Het liep niet zo flexibel als dat ze hadden gewild maar ’t was me wel wat. Alsof je tienduizendkeer je kleine geliefde teen stoot en dat bij elke ademhaling of beweging.

Eigenwijs die ik ben wilde ik maar steeds geen pijnstillers nemen want ja je weet maar nooit. Maar uiteindelijk heb ik toch twee dagen de minimale dosering genomen en werden we vrijdag gebeld met het nieuws dat er 7 embryo’s waren. Ik zei het na de punctie al! Het zijn er 7 ik voel het aan me water😂. Maar zaterdag ochtend was dus gelijk de terugplaatsing. Wat overigens beter ging dan verwacht maar de nasleep was minder. Ik verging toch wel weer van de pijn.

Savonds zouden er een stel collega’s komen en dat hebben we juist door laten gaan. Ik hoefde niks te doen want iedereen nam wat mee. Maar man man wat was het heerlijk om hen te zien, alhoewel mijn kruiken + plekje op de bank +dekentjes ingepikt werden was het een heerlijke avond. Letterlijk NOG meer buikpijn van het lachen en een geweldige avond schopte ik iedereen er voor ons doen betijds uit.

En vanaf maandag ben ik weer aan de bak gegaan en hebben we ’t weer opgepakt. En dan schuift het vanzelf langzaam weer op de achtergrond en gaat het gewone leven weer door. Tot vandaag.

Ik zat bij een Collegaatje in de auto opweg naar huis toen ik van manlief ’t apje kreeg :” Brief van UMC”. Nou me Collegaatje ging plankgas die laatste hobbels in de straat over en liep enthousiasteling die ze is mee naar binnen.

En daar stond het zwart op wit! Er waren nog 5 embryo’s overgebleven en ingevroren! Er was tot onze grote verbazing maar 1 afgevallen. Wat waren we blij! En dat kunnen we niet beter vieren dan vanavond naar ons gegeven cadeau: het concert van Trijntje te gaan! ♥️ Thank you ladies!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s