Wauw… opeens was daar het moment dat de testen gedaan werden.

Er stond drie minuten wachten.. maar na 6 minuten wachten, me haar en tanden gedaan te hebben wilde ik eigenlijk uit gewoonte de testen weggooien totdat ik opeens schrok van twee helder roze streepjes,. Ik keek naar de ander die precies het zelfde waren en even stond ik daar met trillende handen.

Zou het geluk dan toch eens aan onze kant komen, zou de zon gaan schijnen voor ons?

Nadat manlief een half uur ervoor naar werk was gegaan belde ik hem dat hij maar weer moest omkeren. Hem de envelop aangaf begon ook zijn gezicht te glunderen.

Na een paar belangrijke mensen te vertellen, de een reageerde nuchter waar wij van baalde, de ander zat jankend in de kapperszaak. Ook zoiets… ik ben meestal wel mega emotioneel mens maar nu gewoon niet. Ik kon het gewoon niet bevatten.

Ik begon al in Mn 4de week met behoorlijk misselijk zijn en dingen al niet meer te kunnen eten. Nadat mijn buik al een groei nam dachten meerdere mensen en huisarts dat t er misschien wel twee konden zijn… haha grappig, leuk maar asjeblieft niet nu dachten we.

Na de eerste echo te hebben gehad waren we gerust gesteld, er groeide 1klein garnaaltje goed. Beter dan verwacht! Wij waren onwijs blij dat we nu over mochten naar de verloskundige en er geen zorgen waren.

We gingen daarna vrij snel op vakantie. Ik voelde me al twee weken niet goed maar toch, het werd op gegeven moment een riedeltje:

  • Auto in -> spugen
  • Ergens aankomen -> spugen
  • Vliegtuig in -> spugen

Zo ging het door, van naar t vliegveld, het vliegtuig in en uit en overstap. Wat verschrikkelijk. Daar aangekomen in het hotel bleef het hetzelfde.

Voor manlief onwijs kut want we konden niks doen, de zon was heerlijk en dat was het. We waren wel uitgerust trouwen haha van het niks doen. We hadden 1hele goeie dag erbij zitten en die hebben we benut om foto’s te laten maken!

Na thuis aangekomen te zijn en ik al week niks goed kon binnen houden ging t berg afwaarts. Zo erg dat de huisarts ons doorverwees naar t ziekenhuis. T was uitdrogingsverschijnselen maar niet erg genoeg maar wel op t randje.

Nou daar zat ik half op apegapen, stomme mensen. Ik bleef maar overgeven en t bleef maar doorgaan tot nu toe. Elke dag belt manlief trouw met de huisarts die zo veel als t kan helpt, mij streng toesprekend dat ik toch echt mezelf moest ziek melden… iets waar ik een gruwelijk hekel aan heb. Manlief had nog netjes op mijn verzoek de werk laptop bij mijn bed neergezet.

Maar tv, muziek, telefoon alles lag aan de kant, ik kon letterlijk weinig om me heen hebben, alles stonk opeens heftig. En nu heb ik daar nog steeds erg last van…Dus nu lig ik rustig op de bank niks te doen…

Oh jawel… rustig… ik verveel me natuurlijk dood. Maar ja ik kan niet eens zelf naar de wc lopen zonder bak of ik moet halverwege al rusten. Na af te vallen, smoothies proberen maar alles eruit te gooien, nieuwe medicatie en alles..blijft dit nog wel ff aan totdat je mij weer happy ziet rond vliegen..

Maar als ik dan aan de kleine garnaal denkt die nu al voor zoveel slapeloze nachten zorgt en mijn buik wel al zodanig uitzet dat zwangerschapskleding niet te vermijden is, kan ik alleen maar lachen van geluk wetend hoe kut dit allemaal ook is het allemaal waard is als dit mooie kleine mensje over 6 maanden in onze armen ligt👶🏾.

Dus voor nu: neus omhoog, mond open en alles eruitgooien en hopen dat over drie weken het dan toch echt minder word! 💁🏾

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s