Na mijn vorige bericht zit ondertussen alweer bijna een maand.

Een maand waar onwijs veel gebeurd is, laatste wat ik schreef was dat ik me niet lekker voelde maar oké was.. nou nog geen paar dagen later ben ik opgenomen in het ziekenhuis.

Na drie weken geen eten en bijna geen drinken binnen kunnen houden en alleen maar bloed overgeven was daar het moment dat ik maar vooral ook manlief niet meer aankon zien. Na ziekenhuis gebeld te hebben, weer naar triage en daar maar blijven overgeven konden ze het met hun eigen ogen zien en werd ik gelukkig opgenomen.

Na dat verwerkt te hebben na alle tranen omdat ik gewoon niet verder meer kon werd mij een kamer toegewezen op een andere afdeling waar al drie andere mensen lagen. Daar kwam ik om half 11 avonds aan. Moe en alleen maar overgeven en vol spanning want manlief mocht niet blijven. Iets wat voor jullie heel normaal is in een ziekenhuis maar na omstandigheden en overblijfselen van mijn burn out kan ik niet op zulke momenten er niet goed tegen alleen te blijven. Dus kreeg ik om te “kalmeren” 1 van de slaap medicatie die mag als je zwanger bent en meestal hielp dat bij mij binnen een half uur. Dus die lag mooi op mijn nachtkastje. Maar eerst infuus prikken want ik moest met spoed aan t infuus.

Nou dat ging drie keer mis. Ik ging letterlijk door de grond zoveel pijn doet het. Ik bleek zo onderkoeld dat er allemaal warme lappen op mijn hand en armen werden gelegd die moesten helpen. Uiteindelijk hebben ze met twee man toch geprikt en die zat na sjorren goed gelukkig. Gelijk werden en drie zakken aangehangen. Zout water, pijnstilling en iets tegen de misselijkheid. Nou daar zit je dan met je rechterhand waar je niks mee kan, moe van het lange vechten, emotioneel omdat er nu toch echt hulp is en lichte paniek want ik lig zo helemaal alleen op deze kamer met onbekende mensen…. uiteindelijk mocht ik mijn slaap pil… nou die hielp dus van geen kant.

Tot snachts half drie ben ik bloed aan t overgeven geweest totdat ik in een onrustige slaap viel en om kwart over 7 wakker schrok van de voedingsdeskundigen. Oftewel wat je wilt eten voor je ontbijt. Nou dat is wel het laatste waar ik aan moest denken.. maar goed ik moest dus wel wat eten anders werd ik op de plek waar ik beter kon worden niet beter.

De dagen die er volgde waar niet echt beter.. alleen maar zwakkig gedoe waar jullie niks aan hebben en wat ik nu achteraf als echt een dieptepunt zag van een lange tijd. En wat voor ons hele zware dagen waren na zn zware tijd.

Maar vanaf zondag ging het gelukkig iets beter. Ik mocht douchen en om mijn verpleegkundige te ontlasten die zelf ook zwanger was hielp manlief mij. Ik vond al dat mijn pyjama broeken niet zo chill meer zaten maar opeens zag ok waarom. Mijn buik had in de afgelopen week met rust een goeie groeispurt genomen.

Ik kreeg mijn humor weer terug en kon weer wat meer om me heen kijken ook al draaide mijn hoofd overuren. Mijn kamergenoten waren allemaal oudere mensen met zo hun eigen steun en gezeur maar het was prima. We lagen klokslag 9 uur met het licht al uit bijna te slapen.

En toen kreeg ik het goede maar ook wel angstige nieuws ik mocht naar huis, maar moest wel kijken waar ik een beetje in de gaten gehouden kon worden. Ik was namelijk zo moe en wankelig als wat en ik kon nog niet alleen zijn vonden ze.

Ondanks dat manlief zijn werk geweldig was met mee denken en zo kijken wat kon, kon hij natuurlijk niet een week vrij nemen. Waar kan ik beter in structuur komen dan bij mijn schoonouders? In mijn burn-out was mijn schoonmama een heldin in mij weer in een dagelijks ritme te proppen zodat ik weer gewoon functioneren.

Dus na 1 belletje was dat geregeld en kon ik daar heen na mijn ontslag. Maandag mocht ik dan toch eindelijk met ontslag en kon ik weer iets meer maar beangstigde me alles wel. Ik moest het weer op eigen kracht doen, iets waar ik afgelopen weken 10 stappen op had ingeleverd. Dat was heftig maar ook een goed teken toch?

En toen was t bijna een week verder, ontbeet ik steeds beter en had ik twee goeie dagen gehad bij Mn schoonfamilie totdat mijn lichaam weer ff een instorting had. Dat was een behoorlijke tegenslag maar met hulp van mijn lieve schoonfamilie bleef grotendeels erin en had ik weer een beetje structuur in eigen handen kunnen vormen net wat ik kon en was t vrijdag tijd om weer naar huis te gaan.

En toen overviel het me: ik was weer thuis de plek waar ik hoor. Bij manlief en de honden waar ik mijn eigen plekje had in ons groeiend gezinnetje en in ons huis. Wat kon ik daar van genieten! Finaly home!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s