Twee weken geleden op vrijdag 6juli was het zover: Babyshower Baby de Bruijn.

Gek als je opeens bedankt dat we al over de 26 weken zijn en de tijd opeens voorbij vliegt. Den buik die groter en groter word. De kleren van mama die steeds “kleiner en kleiner” worden…

En opeens zaten we daar heerlijk in onze achtertuin met een goed bont gezelschap te bbq’en, had manlief een heerlijke taart gemaakt en hadden we lekkere hapjes. De drie dames hadden het super geregeld. Soms en vooral de afgelopen weken hebben we met veel tegenslagen te maken gehad en verwarmd het je hart als je om je heen kijkt en iedereen lekker op zn gemak ziet.

Als je bijv ziet dat je schoonbroertje allemaal gekke namen, bijbelse namen, Hindoestaanse namen aan het verzinnen is, de andere zich storten op welke datum de kleine zich aandient. Maar toen uiteindelijk manlief en ik de teams mochten kiezen voor team mom or team dad was het al dolle boel, waar manlief dacht slim te zijn om zoveel mogelijk mensen om zich heen te verzamelen had ik twee beste mensen uitgekozen die ons samen toch wel t meest meemaken: Tante lief en me schoonbroertje! Maar het was toch even heerlijke potje wie heeft er meer gelijk😂

Wat is het dan soms leuk als je merkt dat mensen soms meer verwachten van je😅 een van de vragen luide als volgt: Wie zou als eerste zijn fout toegeven? Een collegaatje had een goeie theorie dat ik dat wel was wat de andere vermaakte en manlief hard zijn hoofd deed schudden. Toen moest ik zelf de uitleg geven: Sorry Miran maar ik ben daarin toch echt het meest eigenwijs… 😂 haar gezicht was goud waard! Maar ook vragen als wie is er strenger, welke naam word eerder gezegd papa of mama. Wie is er beter in de keuken, wie is opgeruimder etc. Heerlijk om eigenlijk te zien dat mensen om je heen je ook zo goed kennen of precies weten hoe wij reageren.

Na het lekker nog afgesloten te hebben bij de houtkachel en onwijs verwend te zijn was het tijd om naar bed te gaan want de volgende dag zou ons laatste weekendje samen weg ingaan. We zouden heerlijk paar daagjes richting Luxemburg gaan!

De volgende ochtend gingen wij na de honden in beste handen achter te laten op weg naar Luxemburg. Kapot en beiden kort lontje bleek het toch langer rijden dan verwacht te zijn en kwamen we eindelijk aan in ons hotel, die er niet uitzag als wat ik geboekt had dus daar kwamen de tranen al van vermoeidheid en teleurstelling maar gelukkig was daar manlief die met totaal geen dwang hoor mij aanspoorde om mijn badpak aan te doen en op te schieten zodat we het zwembad nog in konden.

Nou daar kwam het volgende jank moment. Die zwangerschapsbadpak die ik had gekocht en heel blij mee was… die paste dus niet meer zo goed als gedacht 😫 maar uiteindelijk wilde ik toch dat water in dus zijn we toch eindelijk het zwembad ingedoken.Na daarna gegeten te hebben was manlief moe en viel die snel in slaap terwijl ik nog tot laat allemaal dingen van me af aan t schrijven was van de afgelopen weken!

De volgende dag was het tijd om iets te ondernemen. Na samen even een lijstje te maken waar we heen gingen was het tijd om richting een oorlogsmuseum te gaan. Een ieder die mij van kleins af aan kent weet dat geschiedenis en vooral de tweede wereld oorlog een van mijn meest geïnteresseerde geschiedenis tijdperk is. Zo heb ik met me ouders altijd ergens wel een museum bezocht die daar mee te maken had waar we ook op vakantie gingen dus dat was nu ook mijn insteek. En daar aankomend was het toch wel heel indrukwekkend en waren we toch onder de indruk van wat daar allemaal voor situaties uitgebeeld stonden.

Nadat we daar in de souvenir shop een ouderwets geweer patronen kistje op de kop hadden getikt waar we beiden maar vooral ik weg van was in de auto hadden gezet was het tijd om door te gaan.

Toen ik met mijn ouders in Luxemburg op vakantie was hebben we een onwijze gave tocht gemaakt te voet naar het mooie kasteel in Vianden. Maar helaas kon dat nu niet meer maar hadden ze wel een stoeltjeslift waar ik al gelijk kaartjes voor had gekocht. Terwijl ik heerlijk van het uitzicht aan t genieten van werd manlief toch wel wat stiller dan gedacht en toen ik omkeek merkte ik dat hij punt 1. Nog nooit in een stoeltjeslift had gezeten en punt2. Toch wel beetje last had van hoogtevrees😅 oeps.. dus toen maar even mijn sterke hand aangeboden en gelukkig voor hem zaten we er niet zo lang in en konden we helemaal boven genieten van het uitzicht!

Na toen eindelijk weer in t hotel te zijn, ik bijna geen stap meer kon verzetten omdat mijn lichaam vond dat ik wel genoeg had gedaan was het tijd om lekker te gaan slapen en de volgende dag weer heerlijk naar huis te gaan! Want hoe graag we ook altijd ergens heen gaan! En hoeveel we ook niet kunnen genieten van alles om ons heen..

Er is geen fijnere plek dan thuis❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s