Morgen tikken manlief, de kleine en ik de 28 weken aan. De afgelopen weken was het onwijs zwaar voor zowel manlief als mij. We hebben weer extra “risico’s” boven op gekregen en op dat moment stort alles even in.

Maar zoals we altijd proberen te zijn leggen we ons daarbij neer en leren we er op onze manier mee te dealen om weer verder te gaan. We zijn alweer anderhalve week onderweg met mijn strenge dieet en na afgelopen woensdag terug geweest te zijn en alles gecontroleerd te hebben was ze toch niet tevreden over sommige waardes. Volgende week word het spannend. Dat de kleine eerder geboren word is een feit max 38 weken maar hoeveel verder eerder geen idee. Maar dat alles weer omgegooid word hadden we minder rekening mee gehouden en is dan ook gewoon echt heel erg balen…

Gelukkig hebben manlief en ik een paar onwijs sterke mensen om ons heen vrienden, familie die ons steunen en moed in blijven praten. En dan is t soms ook gek als je bedenkt dat we vorig jaar bijna niet meer door konden vechten.

Het maakt mij stil als ik er bewust mee door blijf gaan dat er mensen in de omgeving ook die wens hebben. Laatst zei iemand tegen mij: Jullie zijn niet meer te selecteren onder de groep mensen die moeten blijven hopen, misschien moet je ook eens stoppen om je te laten dempen door dat. Jullie zijn doorgeschoven naar de groep die het wel bereikt heeft. Waarop ik degene nog net een klap verkocht.

Maar zei ik hard en duidelijk: “Dat jij deze opmerking maakt vind ik nog pijnlijker omdat je niet hebt kunnen beseffen/proberen indenken hoe het voor ons was die tijd maar helemaal voor mensen om ons heen die het zelfde ondergaan!” Die opmerking heeft mij nog zolang voor verwarring gezorgd.

Wij weten dat er namelijk in onze kring een koppel is wat nog steeds doorvecht, wat onwijs veel pijn doet! Het wachten en het door moeten staan van. Ik weet nu klein beetje hoe onze goeie vrienden zich moeten hebben gevoeld toen ze ons vertelde van hun mooie wondertje maar ook zagen hoe diep wij nog zaten en hoe hard we aan t vechten. En nu staan wij aan die zijlijn bij hun. Aan te moedigen waar we kunnen omdat we weten dat de “trouwe supporters” altijd hoop houden en kracht blijven geven! Maar het maakt mij ook nederig dankbaar maar ook ergens stil verdriet voor de mensen om ons heen die die wens nog steeds als een brandend vuur in hun hart hebben!

Nederig omdat wij na inderdaad moeilijke wegen, diepe dalen nu bijna onze kleine mogen verwelkomen en weten waarvoor we het hebben gedaan. “Of we het als beloning zien van t strijden?” Nee, eigenlijk niet. Je kan namelijk niet beloont worden want iedereen strijd op zijn eigen manier. Wat voor de een een makkie is kan voor de andere een helse tocht zijn geweest! Nee we voelen ons dankbaar dat we niet hebben opgegeven en dat we door de kracht van mensen om ons heen een draagvlak hebben gehad voor die strijd. We voelen ons dankbaar dat het wonder is gebeurd, zo voelt het ook! Als je na jaren van dompers een nieuw begin mag maken is toch een wonder?

Maar wat wij ook beseffen en wat ik altijd zeg is: als ik bijv een blog, een foto post is dat totaal niet om mensen te laten zien van kijk eindelijk wij hebben t wel. Nee, het liefst wat wij willen bereiken is: Blijf de moed erin houden, want we gunnen zo erg dat jullie hartewens vervuld word zoals het ook bij ons vervuld mag worden. We zien steeds meer koppels en gezinnen om ons heen die naar buiten durven te komen met hun verhaal.

Voor ons was het ook een hele moeilijke weg. Je voelt je niet compleet, je lichaam functioneert niet volledig of je grootste wens is niet zomaar vervult. Mensen die dan hun leven uitstippelen en zeggen we nemen een kind kan ik letterlijk een kopstoot geven, of kijk bij ons lukt het ook dus je hebt nog even! En begrijp me niet verkeerd: “Wij zijn onwijs blij voor ieder stel die het op de natuurlijke wijze een kindje kan/mag ontvangen! En we zijn daar ook echt dankbaar voor!

Maar please ondanks dat je in die geweldige roze wolk zit van zwanger zijn, en blijven delen van je groeiende buikje en al het andere. Houd alsjeblieft in je hoofd dat er koppels zijn die onwijs blij zijn voor jullie maar ook samen een groot verdriet moeten verwerken als het voor hen maandelijks weer een teleurstellend antwoord of uitslag is! Of als je zelf een kind heb laat ze vooral meegenieten op hun eigen tempo i.p.v. het hen in hun face drukken en er mee te koop lopen! Want dat is het ergste wat je kan doen en daar doe je meer pijn mee dan goed!

Geniet van het moois wat komen gaat maar vergeet nooit dat het voor iedereen “zomaar” uit de lucht komt vallen. Sta daar ook eens bij stil en probeer op je eigen manier er voor hen te zijn❤️ want samen dragen is makkelijk dan in je eentje😊

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s