“Aan alle mensen die mij hebben laten gaan, laten vallen, Bedankt!”

Nogal “wrede” woorden denk je niet. Toen ik dat voor t eerst las dacht ik.. oké dat is kill.. maar toen ik dit stuk van Nina Barts las werd het eigenlijk steeds meer waarheid. Maar ook steeds meer dingen waar in ik mijzelf herkende.

Zo schreef zij: “Bedankt dat je me hebt opgegeven toen ik je nodig had om daar te zijn. Bedankt dat je me teleurstelde toen ik dacht dat je me zou oplichten en bedankt dat je de deur had gesloten toen ik  klopte.”

Ehm.. nou oké dacht ik.. best pittig. Maar als ik er eens goed bij stil sta denk ik ja. Ze heeft best wel een punt. Hoe vaak betrap ik mezelf er wel niet op om “op iemands deur te blijven kloppen.” Hoe pijnlijk is het als die deur nooit eens open gaat? Ik ben iemand die het wil begrijpen, en ik snap er geen hol van als er zomaar een deur word dicht gesmeten. Dan stuur ik een apje of probeer ik nog contact te houden. Maar eigenlijk weet je de uitkomst ook al is die totaal niet leuk. Vroeger had ik daar onwijs veel last van. Maar moet zeggen de afgelopen tijd kan ik t handelen.

Noem het misschien harder worden of noem het ontwijken van. Maar eigenlijk sinds ik mijn eigen gezin heb vind ik het prima. Ik doe nog paar keer mijn best maar als degene dat laat afweten dan is dat maar zo. Vind het hooguit onbeschoft maar aan de andere kant merk ik wel heel goed dat het lucht geeft.

Bedankt om me weg te duwen en me naar een betere plek te leiden, me te leiden naar betere mensen die in me geloofden en me accepteerden voor wie ik ben. Bedankt dat je me liet beseffen dat ik niks meer voor je betekenden ook al hadden we een goede tijd gehad.

Gek eigenlijk dat ik me aan de hand van dit stuk ook heel goed besefte dat het ook eens van andere mensen hun kant mag komen. Ik ben namelijk meestal degene die 8/10 stappen doet maar ik heb geleerd dat 5/5 stappen doen ook goed genoeg is. Anders vraag ik veel te veel van mezelf, zoveel dat ik daar meer mee bezig ben dan met mijn eigen rust en ruimte en vooral gezin.

Sinds ik een gezin heb ben in onwijs meer in een kleinere kring gaan zoeken. Ik kon altijd al intens genieten van de kleine dingen maar net toch weer dat kleine beetje extra! Mijn schoonbroertje die elke week komt eten, of die twee goede vriendinnen waarmee ik binnenkort weer een avondje mee op stap ga, of mijn naamgenoot waar ik 4 a 5 uur bijna in een restaurant heb gezeten of dat zij met haar gezin kwam eten bij ons.

Maar vooral geniet ik als mijn kleine jongen en mijn lieve man thuis zijn, ik geniet van de lol samen, het lachen om niks, het contact en het bij stilstaan dat je maar niet genoeg kan genieten want straks is t zomaar voorbij gevlogen! Ik geniet van het samen zijn en daar kan niemand tegen op.

Dus bedankt voor de wijze lessen die jullie mij hebben geleerd, ik zal er af en toe op zijn tijd nog wel van balen maar ik kan er door wat Nina zei ook wel “dankbaar” voor zijn. Want die tijd die ik anders “verspeelt” had kan ik nu nuttig gebruiken!

*Mocht je benieuwd zijn naar Nina haar verhaal, hieronder staat de link!

https://denkpositief.com/aan-al-de-mensen-die-mij-hebben-laten-vallen-bedankt/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s