Missing you comes in waves… but today I’m drowning

Mezelf kennende is het altijd rond deze tijd van het jaar weer even dat ‘moment’  ik ben opeens in een mood om foto’s te bekijken van belangrijke mensen in ons leven. Constant ben ik trots als ik op de bank zit dat ik weet dat mijn opa en oma en opa eigenlijk naast mij zitten. Die mensen die ik zo graag nog hier had willen hebben. De mensen die mij leven mooi maakte. Mijn tante maakte zonder dat ze het wist zo gelukkig toen ze zei: ‘Wat heb je toch mooie fotos hangen van pa en ma..’ Ja, zij waren zeker te weten mijn trots!

Mijn opa en oma (vader en moeder van mijn vader) zag ik wekelijks wel 3x. Oma belande voordat ik naar Nederland kwam in een rolstoel. Maar doordat ik Nederlands moest leren en zij haar spraak terug moest leren krijgen werden we studie maatjes. Samen scrabble spelen en woordjes leggen en lachen als we er beiden niet uitkwamen. Met opa de tuin in of zelf even de kas in om te kijken of zijn lekkere tomaatjes al waren gegroeid en klaar waren om te eten.

Ken je dat gevoel dat je soms gewoon even terug wilt naar toen.. ik weet nog toen ik manlief leerde kennen dat ik als een van de eerste keren met hem naar de begraafplaats ben gegaan. omdat ik wist dat ik als ze er nog waren ook als een van de eerste keren naar opa en oma gegaan zou zijn. En zo werd elke bijzondere gelegenheid het moment dat we even langs het graf reden. Toen we trouwden zijn we langs gegaan, toen ik hoorde dat we eindelijk in verwachting waren gingen we langs maar ook toen Ne-Yo geboren was zijn we al vrij snel langs gegaan. Alsof je elke andere gelegenheid even langs zou gaan ook nu.

Het is dat we verderweg wonen en niet zomaar even op de fiets kunnen stappen om te gaan, maar straks kan dat wel. Raad maar eens hoe vaak ik daar dan toch zal zitten. Alsof ik weer even dat kleine meisje ben die even een knikje en een goedkeurende lach van opa nodig heeft, dat meisje wat zoveel zou over hebben om oma nog een keer zo heerlijk te horen lachen.

Op die momenten verdrink ik even, want meestal komt het in vlagen maar vandaag zitten de tranen hoger dan ik wil en is het gemis toch wat meer aanwezig dan normaal. Puur omdat jullie zoveel voor mij betekenen dat het soms nog zoveel pijn doet dat ik niet bij jullie langs kwam.

En nu het moment dat we gaan verhuizen kijk ik ze aan in hun fotolijstje.. en kijken ze nog altijd met die vrolijke typerende ogen mij aan alsof ze toch weer even zeggen: ‘We zijn er nog, even trots en we kijken nog steeds met je mee!’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s