Vanuit diep in mijn slaap hoor ik vanuit de verte een ongelooflijk gehuil, wat je beter gekrijs kan noemen. Ik stap snel uit mijn bed omdat mijn hart aan het bonken is want dit is Ne-Yo. Ik loop half tegen de kast aan z’n haast heb ik. Wat ik daar aantref doet mijn hart onwijs pijn. De kleine duwt zichzelf omhoog maar krijst erop los. Dit is het gekrijs wat je moeder hart laat breken. Als ik hem probeer gerust te stellen laat hij zich keihard vallen met z’n hoofdje tegen de bedspijlen. Daar sta ik dan met zelf tranen in mijn ogen als ik zie dat hij weer zijn ogen dichtheeft en met geen mogelijkheid wakker te maken is.

Dit gebeurde nu bijna 3 weken geleden vanuit het niets! We dachten zelf dat het misschien door zijn tandjes kwam maar niks hielp. We zijn die nacht 3 uur bezig geweest totdat ik genoeg had en we naar de huisartsenpost gingen.

Ja, mevrouw het zullen vast de tandjes wel zijn want hij is niet uitgedroogd. Zetpilletje en hij slaapt wel weer hoor. Hij is toch lekker rustig is alleen maar goed.”

Nou meneer de stomme dokter. Onze zoon is normaal helemaal niet zo rustig. Het is juist een vrolijk, hyper gezellig jochie. Een jochie dat als die wakker word je hoofd grijpt en tegen je gaat brabbelen, die het liefst elke keer een high five geeft. Dit is niet Ne-Yo! In mijn hart vervloek ik die arts zoals elke moeder zou doen.

Dagen erna word het alleen maar erger en in de eerste week zitten manlief en ik voor de 3e keer begin van de nacht bij de huisartsenpost zitten. Helaas worden we elke keer weer naar huis gestuurd want Ne-Yo is uitgeput en moe maar komt telkens voor de dokteren “rustig en goedogend” eruit zien. Langzaamaan worden we geïrriteerder en in onze zorgen voor de kleine sluiten manlief en ik elkaar buiten of kafferen we elkaar uit omdat we elkaar eigenlijk heel erg nodig hebben.

Iedereen die Ne-Yo kent weet dat het niks voor ons ventje is om te huilen. Om zoveel pijn te hebben. Hij is juist ons zonnetje in huis, altijd vrolijk en altijd makkelijk en lacht naar een ieder. Maar daar is nu alleen bij bekende mensen nog maar iets van over. Hij is sneller moe en weet niet goed wat die wilt.

De nachten worden slopender, we wisselen elkaar af en raken uitgeput. Ne-Yo slaapt overdag meer omdat het hem zoveel energie kost. Op een gegeven moment hebben we het logeermatras maar bij Ne-Yo in de kamer gelegd en slaap ik z’n 4 nachten bij hem en ben ik elk uur met hem in de weer. Flesje, zachtjes tegen hem praten, oppakken, in de draagzak en stukken lopen. Gesloopt word ik ervan! Vooral omdat ik manlief zoveel mogelijk wil laten slapen want hij werkt ook. Maar het word steeds lastiger. Mijn hart huilt steeds mee totdat ik me maar gewoon overgeef aan het verdriet. Tranen blijven de nachten over mijn wangen rollen. Ne-Yo krijst het bij elkaar en stoot meerdere malen zijn hoofd. Het is verschrikkelijk om te zien. Als hij dan weer “rustig” aan het slapen is laat ik mijn tranen de vrije loop en zoek ik wanhopig naar oplossingen. Maar helaas niemand weet goed wat het is dus waar zoek je naar?

Opeens word het me teveel. Ik heb er genoeg van dat iedereen mij maar van kastje naar de muur stuurt. Wij zijn verdorie zijn ouders en je kan leuk zeggen dat hij “lekker rustig is” maar dat is voor hem niet normaal! Razend ben ik als een vervangende van de huisarts zegt dat ik het moet negeren. “Sorry maar ben je niet goed in je hoofd stom wijf?!” Ons kind, MIJN kind huilt, dat negeer je niet, je bent ervoor je kind! Uiteindelijk krijgen we een diagnose. Ne-Yo heeft Nachtangst.

Wij hadden nog nooit ervan gehoord, dachten eerst dat het nachtmerries waren maar dan mag en kan je je kind nog troosten. Bij Nachtangst kan je niks doen. De overgang in de cycli van voorslaap naar diepe slaap loopt niet goed in elkaar over. Waardoor hij huilt omdat het een “gevecht” is in zijn hoofdje en hij zo moe is dat hij zich graag wilt overgeven aan de slaap maar zijn lichaam niet mee doet.

Nachtangst… daar zit je dan, wat we er tegen kunnen doen? Helemaal niks krijgen we te horen. Vooral Rust geven, geruststellend tegen hem praten maar hem absoluut niet oppakken of aanraken.. mijn mama hart krimpt in een. je googelt erop los. Mijn hoofd loopt over want alles wat er staat deden we al. Uiteindelijk horen we ook nog dat het voor zijn 5de levensjaar minder gaat worden. Daar zit je dan met een huilend kind snachts. Alles wat op internet staat en wat je als advies krijgt doe je of ben je juist mee gestopt.

Afgelopen nacht kwam het hard aan en hadden we schijt aan alles wat er op internet stond. Onze zoon huilde zn 2 uur achter elkaar en toen was het genoeg. Terwijl manlief hem in mijn armen legde ging hij snel een flesje maken, niks echter hielp, uiteindelijk hebben we samen filmpjes gekeken toen hij wakker was en werd hij rustig. Het enige enge was dat hij mij aanbleef staren met de oogjes van ik ben moe maar durf niet te slapen. Hij klauwde zijn handjes in zijn papas baart en zocht zo steun bij ons. Toen hij in slaap viel was het nog geen uur toen het weer opnieuw begon.

Toen uiteindelijk heeft manlief hem in zijn kinderwagen gezet en midden in de nacht een stuk met hem gaan lopen wat uiteindelijk succesvol was. Uiteindelijk heeft de kleine toch nog 3 uur geslapen en wij daardoor ook en ons ook versliepen. Half 8 schrokken we wakker van gehuil opnieuw en zaten we rechtop in ons bed.

Het feit dat je zo weinig kan doen en hij er door heen moet zet je als ouders tegen de muur aan. Je voelt je zo onwijs machteloos en zo pijnlijk. Je gaat onwijs twijfelen aan jezelf. Ik werd nog onzekerder in alles wat ik deed dan dat ik eigenlijk al ben. Want de dokter zegt dat hem negeren het beste is, en we doen echt ons bed maar ik ben ook moeder en ik ga na 2uur niet mijn kind blijven negeren. Mijn hart huilt mee en maakt mij dat slecht? Manlief dealt ermee op zijn nuchtere manier, maar de manier waarop hij tegen Ne-Yo spreekt zegt genoeg, je hoort de brok in zijn keel.

Het meeste wat ons nog pijn doet is dat mensen uit omgeving ons voor sukkels verklaren, het weg sussen en aangeven dat we nu als (!!) falen in ouderschap. Het raakt mij enorm waardoor ik zo onzekerder word.

Noem ons slechte ouders, noem ons maar de ouders die meewerken aan het probleem. Maar wij weten dat wat we doen vanuit ons ouders hart komt, het hart wat verscheurd word als we zijn gehuil en zijn gedrag zien. Wij zijn de ouders die onze nachten omruilen voor slapeloze nachten, die om en om waken bij de kleine zodat hij zich niet bezeert, de ouders die nu hem weer terug hebben genomen in bed s nachts zodat hij zichzelf geen pijn kan doen, we zijn de ouders die onder de schrammen zitten omdat hij zijn handjes in ons klauwt omdat hij ons dichtbij wilt hebben. We doen alles wat we kunnen doen wat op dat moment het beste helpt, want hij verdiend het allerbeste wat wij kunnen geven en meer dan dat.

2 gedachtes over “

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s