We wonen nu ruim een half jaar in mijn oude stad van herkomst. Lekker tussen de grote snelwegen en aan het water. De combi van stads en boerenland.

Het is de plek waar ik een haat liefde verhouding mee heb gecreëerd. De stad die ik ontvlucht voor de mensen maar die mij altijd heeft gelokt om terug te komen.

De stad waar ik bijna 22 jaar geleden binnen kwam. De stad die mij een thuis gaf. Klein overzichtelijk maar ook zo groot.

Waar ik op twee basisscholen heb gezeten. Waar we verhuisde van de “zuid” naar “noord”. Van de jonge nieuwe wijk naar de oude binnenstad. Waar ik en hekel kreeg aan de mensen op school, mijn eigen huis en die niet vaak genoeg wilde ontvluchtte.

Dat deed ik doordat ik mijn eerste baantje begon bij de zeeman. Maar ook waar ik met heel veel liefde mijn vrijwilligerswerk 3 jaar deed. Waar ik in mijn vrije zaterdagen liefst uren in de bibliotheek te vinden was.

Maar ook waar ik niet mezelf kon zijn toentertijd. Waar ik mezelf verstopte, waar ik mensen begon te ontzien, waar mensen mijn goedheid gebruikte, waar ik als de straat achter mij lag adem kon halen. Waar ik van klein stadsmeisje ging studeren in Utrecht. Waar ik naar de kerk ging in Utrecht en steeds meer begon te houden van de grote stad, de grote groep mensen. Gezien worden maar ook mee kunnen gaan in de massa.

Waar ik heen vluchtte, adem haalde als ik de brug over was. Als ik het water over was en met mijn fiets de andere kant had gehaald.

waar het water en die brug ook bijna mijn ondergang waren. Waar het op een avond het meest aanlokkende punt was om eruit te gaan, mee te gaan met het water, mij te laten drijven en mijn bestaan te laten varen, verdrinken zoals ik in mijn gedachten al vaker had gedaan.

Maar daar op dat moment besefte ik me dat deze manier iedereen had gewonnen. Behalve ik.. dus het enige wat ik wilde was weg, weg uit deze plek. Ik verhuisde aan de overkant van het water, ik werkte en ik gaf toe aan mijn angsten. De burn out als gevolg, nog steeds achterna gezeten door het verleden vond ik onderdak in een kliniek.

Toen verhuisde ik naar de grote stad, ging samen wonen en uiteindelijk kwam de grond van mijn oude stadje weer terug. Settelen met mijn eigen gezin.

Soms heeft het jaren nodig om terug te komen naar iets waar je zo diep geworteld bent. Hoe ik het zie?

Soms moet je de wortels van je bestaan opnieuw in de aarde laten groeien. Nieuwe grond, verse mest en opnieuw weer groeien naar de zon. Iets wat ik heb gedaan. Ik ben in een andere stad gegaan. Heb de rotte wortels eruit gehaald. Ben eerst gaan groeien en uiteindelijk weer gestrand op mijn eigen plekje.

Zelfde plant, gloednieuwe bodem, bouwend aan mijn eigen fundament🍀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s