Zo bijzonder om een tijde terug bekend te mogen maken dat Ne-Yo grote broer word. We hadden dit moment afgelopen jaar het liefst al drie keer willen vertellen maar nu was het moment dat het ook daadwerkelijk goed ging met de kleine.

We waren alweer een tijdje bezig bij onze geliefde fertiliteitsarts en verpleegkundige. Ne-Yo was niet alleen voor ons maar ook voor hen een groot voorbeeld van waarom opgeven geen optie zou zijn.

Laatst schreef ik een stukje over hoe het dit keer ging:

Ik merkte dat ik in ons ivf traject weer dacht “makkelijk” te doen. Maar deze keer was het anders. Ik moest een apotheek aan medicatie slikken zo voelde het. Ik hoefde niet te prikken en daar was ik heel blij mee maar ergens was ik er ook klaar voor om maar weer die kant op te gaan.
Terwijl wij onze embryo’s minder zagen worden, werd onze hoop ook minder. Ik werd angstig dat ik dat mooie gevoel van dragen, en bevallen nooit nog eens kon doen. Want ja het riedeltje kenden we tegenwoordig wel telkens weer met een echo horen sorry we zien een lege vruchtzakje, of sorry we zien geen groei.

Dat gevoel maakte me bang, onzeker en voelde als falen!


Begon steeds meer mijzelf af te sluiten voor elke emotie dan ook, werd ik “harder” en was ik het gaan behandelen als even een fysio afspraak. Het kon er even tussendoor. Tot ik in december echt een onwijs misselijk gevoel had en dacht deze keer gaat t wel goed. Met mijn twee lieve vriendinnen de stedentrip naar London gemaakt, geloof me ze hielpen mij met alles. Ik mocht geen koffer dragen, als ik te snel moe was namen ze het zonder pardon over en hielpen mij mij met alles.
Maar helaas net voor oud en nieuw ging het mis
, weer mis..

Totaal alles kwam er uit qua emoties, ik was op en kwam ik in januari weer bij de arts die mij pittig aansprak dat we toch wat extra onderzoeken moesten ondergaan . Dat kwam hard aan. Die onderzoeken zijn geen pretje. Je kansen zijn minder en dat wisten we heel goed. Dus besloten we dit traject ook te bespreken met onze vriendin van altrecht. We merkten dat we namelijk tegen veel ongeduld, onbegrip aanliepen van mensen om ons heen, weinig mensen die even de tijd namen maar het meer zagen als twee vragen en klaar..

We merkte dat het ons pijn begon te doen, mensen die in het ziekenhuis werkte de medicus je kant belangrijker vonden en het ook zo behandelde, mensen die makkelijke opmerkingen maakten, je beschuldigde etc etc. Mensen hadden nog niet echt “geleerd” van hoeveel pijn het kan doen. Bizar..

Maar met hulp van altrecht was het anders, zij hielp ons weer meer beseffen, het mooie ervan in te zien en ons extra te laten genieten van de tijd die we nu nog met Ne-Yo hadden, want ze was er van overtuigd dat het goed ging komen. Zo fijn dat als jij het niet ziet zitten iemand anders vertrouwen in je heeft! Ondanks dat ze medisch genoeg wist was ze juist daar totaal niet mee bezig, ze hoefde niet het naadje van de kous te weten, ze wilde alleen maar ons gevoel weten. Hoe de gesprekken gingen. Dat was zo onwijs fijn!

Wat wij leerde is om gewoon nog minder te delen en specifieker met mensen die het ook echt wilde weten om het ons zijn en niet omdat het interessant was. Dus toen wij bekend mochten maken was het zo fijn om met naasten dat te kunnen delen. Het positieve te voelen ipv al die vooroordelen. Want ja: “Hoe ga je dat doen, red je t wel, kan je t wel.” Niks zo irritant als je express mensen onzeker wil maken🙄.

Maaaar! Het is goed, we genieten enorm van ons tweede regenboogkindje op komst. Ookal is het een gekke tijd. Corona zorgt ervoor dat ik alle controles in mijn eentje moet doen,l. Waar ik soms wel een traantje liet omdat ik in mijn eentje voor het eerst het hartje hoorde of het geslacht te horen kreeg. Het liefst doe je dat samen. Helemaal in een ivf traject. Ook toen ik weer in het ziekenhuis kwam te liggen door extreem overgeven. Dat mensen denken goh ze geeft dus wel beetje over. Vriendin is geen beetje, is meer dan 10x per dag. De manier van zwanger zijn die maar liefst 2% van de zwangere vrouwen heeft.. super chill dus🙄. Maar we komen het door.

Want de mooie dingen zijn er ook, met mijn beste vriendinnetje mijn andere lieve vriendinnen het geslacht bekend maken tijden videobellen, je word creatief maar het is juist ook leuk. Die 7 meiden die er gewoon zijn voor je. Die het snappen en je proberen te helpen waar kan! En als ik dan naar ons kijk, we kunnen niet wachten om weer papa en mama te worden. Zorgt het bij mij weer voor meer angst yes, word ik onzeker of ik het goed doe.. Yes. Maar als ik kijk naar de kleine bijdehante gup die hier rondrent kunnen we niet wachten op de volgende!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s