Eigenlijk heb ik hier zo weinig woorden voor. Mijn hoofd stroomt vol met berichten over wederom weer een onschuldige getinte man die door puur power en stoerdoenerij om het leven komt

Het is te walgelijk voor woorden. Te walgelijk dat die mensen hun kans kunnen gaan. Iedereen die het nieuws beetje heeft gevolgd en misschien het filmpje heeft gezien snapt dat de beste man niks deed om tegen te stribbelen.

Mijn (getinte) hart huilt. Mijn (getinte) gedachten zijn er constant mee bezig. Als ik naar mijn (getinte) zoon kijk. Mijn moederhart die hem voor dat alles wil beschermen. De angst die iedereen voelt, de verbondenheid die elke persoon met een teint voelt. Maar ook de pijn van het aangekeken worden op je teint.

Je zal nu wel zitten denken: Ja joh in ons nederland gebeurt dat echt niet meer. Nou laat ik je uit die droom halen. Ik word nog regelmatig in de bus gevraagd of ik ook mijn Id wil laten zien terwijl voor mij iedereen doorloopt. Door zelf in de winkel gestaan te hebben weet ik hoe je mensen “in de gaten houd” en heb ik het heel goed door als ik in een winkel loop dit mij regelmatig overkomt.

Dus ik denk dat je misschien ergens wel snapt dat het er voor jullie misschien onbewust niet is. Maar voor ons altijd er is je raakt er alleen aan gewend.

Manlief en ik kregen er een heel gesprek over. Een gesprek waarin hij duidelijk maakte dat de media in hokjes denkt wat ik begrijp vanuit zijn kant. Maar ik heb duidelijk maakte dat het hokjes denken nou de realiteit is.

Toen gaf ik hem de dilemma: Wat als Ne-Yo straks huilend uit school naar jou toekomt, papa ze willen niet met mij spelen om mijn huidskleur en zeggen allemaal dingen. Wat doe je dan? Meneer z’n reactie was “Maakt mij niet uit wie het zegt ik zou ze een klap willen verkopen.” Precies dacht ik. “Maar hoe denk jij hoeveel pijn het Ne-Yo zou doen?” De pijn die ik hem zo graag zou willen besparen na dat zelf te vaak te hebben gehad. Niks is als ouder pijnlijker als je kind op die manier gekwetst word weten dat je er niks kan tegen doen. Ik kan zelf uitleggen vanuit mijn verdriet en pijn wat het met je doet. Maar het is de realiteit. Hoe lief manlief en ik elkaar ook vinden we weten dat dat mentale stukje zijn onmacht is.

Had je misschien maar geen kinderen moeten willen denken sommige. Want je weet hoe verknoeid deze wereld is. Geloof me ik weet het, ik ondervind het telkens weer, ik voel de verbondenheid met de “getinte” mensen over heel de wereld die in opstand komen want : BLACK LIVES MATTER!! It does! Iedereen all the mixed race kids hebben dit. Alle ouders voelen mee met de mama van George Floydd. Waarom? Waarom de verbondenheid! Omdat we het snappen. De rode draad die ons verbind, ons als in iedereen die zich daarin als getint persoon kan vinden.

Toen ik het nieuws zag brak mijn hart, toen ik er over sprak is het maar goed dat ik het niet op papier heb gezet want dan zaten jullie de ene vloek naar de ander te lezen, ene wanhoop en angst gedachten naar de andere. Mensen hebben soms niet door wat ze zeggen. Laatst zei een kennis van een vriendin tegen haar over mij: “Op die verjaardag zie je haar binnenkomen, uiterlijk natuurlijk buitenlands, maar dan gaat “het” praten. En dan sta je toch even te kijken zo foutloos Nederlands op zijn Utrechts komt er uit rollen.” Op dat moment toen ik het hoorde dacht ik haha, jeetje wat een grapjas. Maar als ik er nu weer aan terug denk word ik er verdrietig van: Waarom zou ik als “buitenlander” niet Nederlands kunnen zijn? Ik ben toevallig 100% buitenlands. Maar je zal het ook alleen maar merken aan mijn huid. Het is eigenlijk neerbuigend en hoe langer ik er over nadenk hoe “opstandiger” ik word 😅. But I hold my horses. En bedenk mij dan maar: Zo veras ik iedereen maar op zijn tijd, ben ik trotse Nederlandse uit India.

Manlief en ik weten ook dat dit stukje we elkaar niet 100% kunnen begrijpen omdat we beiden ons eigen rode draad mee dragen. Zijn we boos of teleurgesteld in elkaar? Nee, we weten het, we respecteren het, keuren wat er gebeurde niet goed en bidden voor de families die dit dichtbij elke dag meemaken. Want ja, ook al is de discriminatie in Nederland ook niet mis, roepen kinderen soms dingen naar mij waarvan ik schrik. In andere landen zou ik niet meer alleen over straat kunnen, zou ik mij niet meer veilig banen. Nee, hier in Nederland krijgen ze mij ondanks de pijn die het soms doet niet zo snel klein. Maar de angst hoe wij onze kids gaan voorbereiden op de wereld die er momenteel niet rooskleurig uit ziet grijpt ons soms naar de keel.

Voor nu hoop ik dat George Floyd zijn tragische dood niet voor niks is gebleken en dat er toch steeds meer ogen geopend gaan worden dat het gepushte hokjes denken, gepushte rassen denken ooit stopt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s