“Hoe moet ik geloven in wat niet bestaat?
Dat het morgen wel weer beter gaat
Kom je ooit nog eens terug?
Kunnen we lijmen wat is stuk gegaan
Beloofd is maar nog niet gedaan
Kom je ooit nog eens terug?
En nu dans ik hier alleen op onze scherven
Scherven van geluk”

Ik kwam per toeval bij dit liedje van Miss Montréal. Een van de meest puurste singer/songwriters. Dit sprak mij zo onwijs aan.

Sommige van jullie weten dat mijn issue soms is: “Blijven geven aan mensen die je alleen maar leeg drinken qua negativiteit..” Waarom is het moeilijk om met juist die mensen dan makkelijk achter je te laten?

Iets wat mij nu ik zwanger ben heel veel bezig houd. Want word de positie van ons als gezin, ga ik alleen voor de relatie of betrek ik mijn gezin in die spanning, wil ik mijn kinderen dat wel aan doen. Wil ik die spanning mee naar huis nemen. Wetend dat ik als “overthinker“ er altijd meer last van ga ondervinden dan de ander.

Hoe moet ik geloven dat een band weer te lijmen valt, valse beloftes waarvan ik steeds met lege handen sta. Sanne (miss Montréal) verwoord het zo mooi:

Ik weet alleen dat ik alles heb gegeven
Ik wil wel door maar iets houdt me nog tegen
Al zeg ik mezelf steeds, “God, blijf toch lopen”
Maar ergens blijf ik hopen

Dat gevoel, zoveel tegenstrijdigheid is wat ik voel. Als iemand duidelijk maakt dat je niet “belangrijk” genoeg bent om te delen, of juist jaar niks laat horen, niks als je zoontje jarig is, je man jarig is. Radio stilte.

Dat mensen mij vragen waarom. Dat jezelf elke keer achteraf weer puin ruimt, je weer gebruikt voelt. Het is soms niet meer te lijmen. De beloftes blijven leeg. De pijn trekt elke keer weer aan. Soms weet ik het niet meer waarom ik het doe. Waarom ik de stress, de pijn, de verwachting weer laat opkomen. De angst om weer teleurgesteld te worden. De liefde, de tijd, het geduld. Alles gooi ik er weer in om met lege handen te staan. Om met een hart van pijn en verdriet weer achter te blijven. Iets wat ik graag met alle liefde had willen vullen word het soms steeds duidelijker dat ik de oceaan voor iemand zou oversteken terwijl de ander een bruggetje over de sloot al teveel vind..

De familie banden, de vriendschappen maar op de kennissen blijven uit checken, blijven kwetsen en geloof me de een doet niet perse onder voor de mensen waarvan je denkt dat ze je zouden respecteren voor wie je bent. Maar wat kan ik daar aan doen? Doorgaan met leven.. genieten van de mooie dingen om mij heen?

Kom je ooit nog eens terug?
Oh, zie je me dansen?
Oh, zie je me dansen?
Oh, zie je me dansen op scherven van geluk?
Oh, zie je me dansen?
Oh, zie je me dansen?
Oh, zie je me dansen op scherven van geluk?

En dan denk ik ja! Ik heb en blijf soms dom genoeg alles geven, maar op die scherven van mijn eigen geluk. Op de liefde van mijn eigen gezin en vrienden. Want soms is het dat ik niet perse jou mis, maar meer iemand die precies die plek/ rol voor in mijn leven zou vervullen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s