De afgelopen tijd kom ik er steeds meer achter dat ikzelf bij mensen waarvan ik dacht “er toe te doen in t leven” slechts een bij persoon ben.

Erbij als je bent onderdeel van maar eigenlijk meer een waas. Niet voor vol “karakter” aangezien en soms als t uitkomt even tussen de regels door fladderend.

In mijn leven als ik er zo op terug kijk heb ik heel vaak z’n rol gehad, als geadopteerd kind. Maar juist op momenten en vooral bij mensen waar je t niet verwacht heb ik helemaal een fictie rol. Je word er bij betrokken als ze je goed genoeg vind.

Waarvan je dacht dat je toch wel waarde toevoegde in iemands leven word je met alle goede intenties “met de grond gelijk” gemaakt. Vergeleken worden met iemand waarvan je weet dat degene daar geen goed woord over heeft. Ik kan er maar slecht bij. In deze tijden wil je mensen helpen, luisterend oor bieden. Vele van mij weten dat ik dat graag doe.

Maar wat als je dat wilt doen maar je bent niet “oké genoeg”. Wat bij mij t radartje als ik dan thuis ben in een keer draait. Vandaag was er een nare awkward situatie gaande tijdens boodschappen doen. Iets wat mij toen ik thuis kwam zo enorm kwetste.

Wat als je iemand bijna heel je “Nederlandse” leven al kent. Je strijd samen, je ontdekt samen maar op t moment dat je na een lange tijd elkaar ziet ga je ervan uit dat het hartelijk weerzien zou worden. Niks was daarvan waar. Het was koel en ontwijkend. Terwijl je iets probeert of oogcontact probeert te maken werd het continue afgewezen. De moed zakte mij in de schoenen. De hoofdpijn knalde erin.

Vol ongeloof Apte ik manlief dat ik dit op dat moment slecht aankon. Als je hart word gepakt, een “fijn” stuk eruit word gerukt en je hart steeds kleiner word. Eenmaal thuis stortte ik volledig in. Vast zwangerschapshormonen zei ik nog tegen manlief.

Die keek mij aan en zei: Dat geloof je zelf zeker? Als iemand je zo kwetst en zo emotioneel niet lekker in zijn vel zit wil niet zeggen dat ze je na al die jaren zo kunnen behandelen. Juist niet als je zwanger bent. Maar deze lijn ging dieper.

Dacht ik.. en ik dacht weer eens verkeerd… soms denk ik wel eens hoe naïef blijf ik. Hoe dom blijf ik doen. Maar ook hoe veel pijn het onbewust weer doet. Weer diezelfde pijn na tijden geleden. T erge is dat t dus niet aan mij ligt, maar je de situatie ook niet zo kan veranderen dat je “gevoel” kan relaxen.

En toen kwam ik dit tegen

En hoe moeilijk het soms ook is.. je moet idd niet vergeten om het glas af en toe neer te zetten en het maar te laten staan daar. Want anders gaat het lichamelijk maar ook mentaal je helemaal uit putten.

Dus dat is mijn les.. en mijn eigen gezin waar ik gelukkig een van de hoofdrollen mag vervullen. In vriendschappen waar je elkaar oprecht ziet en waarde hecht aan. Bijzonder dat ik die kan ook mag voelen, dankbaar dat die mensen het wel zien in mij. Voor vol aanzien ipv een to go only if I need you person. Mijn conclusie is om het glas te gaan laten staan. Zodat het er mag zijn zonder dat ik er teveel last van ervaar.. uitdaging dus…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s