Hoe iets erin sluipt en je er opeens als soort van onbevangen zwangere niet meer zo onbevangen voelt.

Het ging eigenlijk allemaal vrij snel, alhoewel we het langzaamaan dichterbij zagen komen overviel het mij toch.

De eerste 20 weken van deze zwangerschap waren letterlijk gezegd overleven.. Aangezien ik een van de weinig vrouwen ben die het HG hebben (extreme misselijkheid) waren die eerste weken geen pretje. Enige wat ik fijn vond aan de Corona is dat manlief thuis mocht werken en de kleine niks te kort kwam als ma weer eens boven de wc hing.

Maar naarmate de trimesters volgden werd het niet beter op, ik bleef afvallen.. zoveel dat ik op mijn gewicht voor de IvF medicatie weer zat.. niet goed dus. Met diëtiste, diabetes verpleegkundige en de arts waren we constant aan het trekken, plannen en adviezen aan t opvolgen om te zorgen dat ik aankwam. Niets van dat helaas…

Het werd eigenlijk alleen maar erger en erger, ik begon in te vallen, duizelig te worden, weinig energie en ondanks dat ik wel gewoon mijn dingen wilde blijven doen viel ik thuis te pas en te onpas in slaap. Geen goed teken.

Mijn diëtiste had mij na nutrini drink toch al een paar keer zacht maar strikt Sondevoeding op mijn bord geschoven.. iets wat ik haar netjes terug schoof van alleen als het echt echt niet meer gaat. Ik wilde namelijk zo graag bewijzen dat ik t wel kom hoor. Ik kon mijn gewicht wel erbij krijgen.

Totdat twee vriendinnen mij even goed aanspraken, wat als t nodig is Zill, wat als het gewoon net die extra boost geeft die je nodig hebt voor je bevalling nog. Je kan het altijd proberen toch?

Nadat mijn gewicht echt lager en lager bleef zakken kwamen de specialisten en wij overeen om toch maar een gesprek aan te gaan. Ik kwam binnen en t eerste wat gezegd werd: We gaan je opnemen. Nou peepz…. daar begon het tranendal…

Tranen van vermoeidheid, tranen van teveel op mijn bordje mentaal omdat blijven vechten mijn motto is ook gaat t ten koste van mij. Maar ook onmacht.. de arts in kwestie schrok zichtbaar van mijn reactie en vroeg of we anders nog even wilden nadenken. Toen wij aangaven net zo voor t weekend en geen voorbereiding of oppas voor de kleine stemden wij er gezamenlijk mee in om maandag te starten.

Maandag was het zover, de baby en ik werden gecontroleerd, er werd een opname in gang gezet.. wel op andere afdeling maar hè het zat er aan te komen. Volledig voorbereid en gesteund door m’n twee lieve vriendinnen die er als verpleging ervaring mee hadden nam ik “dapper” afscheid van manlief en kindlief. Ik had mijn knop omgedraaid en dacht dit gaan we ff doen.. boy what was I wrong 😅

De zuster kwam of ik nog wilde eten en had t slangetje al bij zich.. ik zei kom maar gewoon door dan hebben we t gehad…(waarom doe ik dat altijd?? Next time someone stop me..) dat gevoel van t slangetje in je neus naar je slokdarm wat een naar hoogst onpersoonlijk kut gevoel is dat zeg.. tranen in mijn ogen en blijven slikken zat die gelukkig in een keer goed. Maar toen de zuster weg was kwam de klap mentaal. Zat ik dan… slangetje in m’n maag, in m’n eentje..ja het was toch wel veel allemaal.

Al vrij snel werd de voeding aangesloten en begonnen ze lekker op een goed tempo door te lopen waardoor ik mega misselijk werd.. haast verbolgen zette ze hem op een lagere frequentie.. gelukkig….

Zonder de gekke woord grappen van mijn vriendinnen en vooral schoonbroer die geen kans voorbij liet gaan kon ik er nog beetje de humor van inzien. De grapjes bleven komen en ik kon van de afleiding genieten, wanneer Ne-Yo door z’n Tantie werd opgehaald en manlief een paar uurtje langs kon komen kwam het er even allemaal uit. Wat als dit nou njet zou helpen etc etc. Gelukkig wisten we dat de kleine spruit in mijn buik niks maar ook niks te kort kwam.

Na een onrustige nacht mocht ik naar huis maar wel met het vervangende plan dat nu ook snachts de voeding door moest blijven gaan. Oké.. was er niet blij mee omdat je continue vol en misselijk gevoel had maar het is niet anders. Na thuis aangesloten te zijn en samen met de thuiszorg zelf alles te hebben gedaan was het nu de rugzak met voeding en ik als team op zoek naar mijn kwijtgeraakte kilo’s…

We verhuisde in tussentijd kindlief bij papa in bed en mama naar de kinderkamer.. zodat er heb slangen in de weg zitten en de rest niet wakker werd van piepjes etc etc. We gaan het zien hoe lang het duurt, zolang de baby niks te kort komt en we het verder kunnen uitbreiden dat mijn energie weer wat gaat beginnen zijn we content!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s