Over m’n leven waait een oostenwind
Oktober, november zie ik somber in
Hij hield me vooruit
Maar plotseling
Keerde hij zich tegen mij
Een oostenwind

De maanden dat mijn grootste ‘vijand’ weer voor de deur staat, de avonden sneller donkerder worden, sneller overgaan in de nacht. De gure wind die langzaam opkomt. Ik mis de zomer al.

Vanaf oktober komen de moeilijk periodes weer omhoog. Op de een of andere manier lukt het altijd om mij te tackelen voordat ik het in de gaten heb. Het is natuurlijk mijn meest gehate vriend Depressie.

Twijfelen aan alles wat er gebeurd, wantrouwig naar mensen die juist alles voor je over hebben, mijzelf afsluiten voor leuke dingen om zo min mogelijk mensen tot last te zijn. Afsluiten voor contacy, afsluiten voor aardigheid en gezelligheid. Juist niet wat je in deze “gezellige donkere dagen” zou doen.. maar een tijd geleden schreef ik dit:

Ꭰ Ꭼ Ꮲ Ꭱ Ꭼ Ꮪ Ꮪ Ꮖ Ꮻ N

Het akelige ding wat mij in bed doet liggen, wat mij angstig maakt, wat mij doet piekeren, wat mij eens in de zoveel tijd inhaalt. . Ja eens in de zoveel tijd, want de depressie “variant” die ik heb is niet elke dag, het is met vlagen. Wanneer de zon er amper is en het donker mij letterlijk omringt. Zo nu en dan haalt het mij in, je staat misschien van versteld als ik je zeg: “Ik zit er middenin.” . Kan je het zien aan mij? De mensen die mij kennen misschien. Maar depressie is niet te zien als een gebroken been of arm, het is een gebroken gedachten, gebroken hoop en gebroken kracht. De verwerkte en onverwerkte dingen die met elkaar bekvechten in mijn gedachten. Zie het als hard werken aan een bureau, ene kant een stapel papieren netjes gebonden en afgewerkt (verwerkte gedeelte) en andere kant ligt er nog van alles op de grond. Soms is daar een zuchtje wind. Lekker om in de hitte van de strijd een zuchtje vind te voelen zodat je weet dat het “opklaart” zolang het maar geen freaking storm word. Maar het waait soms veel harder dan je denkt, zo hard dat je het raam dicht wilt doen maar de storm al in de kamer is. Wat de buitenkant dan “ziet” is dat je sterk bent als je het raam dicht hebt gekregen en het lijkt als je alles netjes weer aan t opruimen bent. Terwijl daar van binnen de tranen over je wangen glijden, je weer opnieuw moet beginnen, je uitgeput bent van het raam dichtdoen. Dat mensen, is mijn depressie.. hetgene wat mij zo nu en dan inhaalt.

Die momenten komen en gaan, alleen zijn ze nu erger dan vorig jaar.. hoe? Om de zorgen..

De zorgen om vrienden, de zorgen om vriendinnen in de zorg, de zorgen om Corona want tjonge jonge die gaat ook maar gewoon dr gang. Maar ook zorgen om bevallen,strenge maatregelen en hoe gaat het met de kleine straks. Allemaal dingen die mijn Mind niet beter make.

Dus.. sorry als ik in die paniek aanval jou misschien lastig val, of als ik als “down” persoon niet altijd even blij kan reageren, of reageer zoals je van mij gewend bent. Mijn hoofd laat mij in de steek, mijn zelfverzekerdheid is door de douane zwaaiend op vakantie gegaan en mijn nuchterheid heeft zich denk ik in de koffer verstopt.

Maar nog even, ik hoop nog even en dan ben ik weer wat sterker, kan ik weer wat meer en lig ik niet meer dagen op bed te rusten! Nog even en ik kan weer overal gezellige lichtjes maken, genieten van de kleine dingen die zo groots voor mij zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s