Turn around, Together nothing can stop us now, turn around

Ja ja…. dat deze zwangerschap drie keer PRUT is wisten we al.. maar dat de kleine ook nog in stuit lag en zo lekker bleef liggen zonder ook maar te willen omdraaien.. dat was dan weer niet de bedoeling.

Dus het gevreesde werd waarheid.. een versie. Iets waar ik natuurlijk als randdebiel niet zo maar over wilde googlen want ja.. iedereen gooit zijn ongezouten mening, zijn meest flamboyante verhalen online. Iets waar ik niet op zat te wachten.

Dus ik wachtte netjes het info formulier van het ziekenhuis af… heldin als ik ben schakelde ik mijn twee goede vriendinnen in die beiden in de zorg werkten om het mij in Jip en Janneke taal uit te leggen. Of ik van de bijgevoegde plaatjes nou heel blij werd..? Nouu NEE.

Maar goed, de kleine moest en zou gedraaid worden want dan hoefde ik niet een keizersnede te overwegen of een stuit bevalling. Iets waar ik beiden toch wel angst voor ontwikkelt had door de verhalen en de grootte van de baby.

Zo fijn als mijn eigen gynaecoloog was om alle hectiek er vanaf te halen, per moment te bekijken en mij nuchter te vertellen. Toen ze aangaf het handig was dat er wel iemand bij was omdat je toch wel 2,5/4uur in het ziekenhuis kon zijn ging mijn wenkbrauw accuut omhoog. Eehm.. pardon?

“Ja, eerst ctg van minimaal halfuur, infuus, ligging echo, eerste poging, weer echo, eventueel meerdere pogingen en dan nog een injectie en als laatst.. minimaal half uur ctg..”

Vriendin, jij denkt het is nog niet genoeg om mij te vertellen dat 2(!!) mensen aan mijn buik gaan sjorren met hun 4(!!) handen… bedankt…

Maar het eerste wat in mij opkwam was: A) opvang nodig voor Ne-Yo en B) manlief hoeft er niet bij te zijn want die gaat dat letterlijk niet aan kunnen…. Gelukkig kon een van mijn lieve vriendinnen mee. Dan kon manlief de kleine gewoon opvangen en had ik iemand die in de zorg werkte bij mij. (Ode aan de twee geweldige dames die deze leek helpen, petje af)

Dus toen was het zover.. ik was rete gespannen want in dat ziekenhuis waren ze geen helden in infuus prikken bij mensen die moeilijk te prikken waren, en getinte mensen prikken, dus dat infuus vond ik bijna nog het naarste van allemaal 😅. MAARR goed. Na kindlief met zijn tasje het schoolplein op te laten lopen stapte ik weer bij manlief in de auto. We waren veeel te vroeg dus stonden nog ergens in een steeg met de auto in de regen te wachten. Maar eindelijk was het kwart voor tien en meeten ik mijn vriendin voor de hoofdingang.

Mondkapjes op, handjes gedesinfecteerd en zo gingen wij de lift in. Ik kan de weg dromen in de afgelopen jaren, blind vinden (als je mijn bril afpakt bent ik praktisch blind..) dus daar gingen we. Etage 4, triage. Daar aangekomen werden wij verwezen naar de wachtruimte.. iets wat mij gelijk verteld werd dat mijn vriendin niet mee mocht. Eehm, luister dame wij komen voor een versie en Heck yes dat zij mee gaat. “Ohja u heeft gelijk moment.” Naast haar echter stond een “verpleegkundige/secretaresse” die mij afgelopen keren elke keer mijzelf liet aansluiten op de ctg want ja volgens haar was het Corona tijd. (Elke andere verpleegkundige legde mij aan etc.) dus toen ik tegen mijn vriendin dat zei dat: “Dat degene was..” wist ze gelijk over wie we het hadden.

Alle gekheid op een stokje wij naar de wachtkamer en daar kwam tot mijn opluchting een mega aardige verpleegkundige aan. Eentje die ik al wel eens had gezien maar eigenlijk maar “wazig” had meegemaakt.

De week van tevoren heb ik namelijk een sedatie gedaan, dat houd in slapen onder morfine om je lichaam en mentaal even rust te gunnen. Iets waar ik eerst fel op tegen was maar uiteindelijk de knop was omgegaan want het zou misschien helpen. Wetende dat ik “mega lekker” op de medicatie zou gaan zei die verpleegkundige dat dus ook: Ik heb niemand in tijden zo goed zien slapen op de medicatie…

Dat terzijde, zoals het riedeltje was vertelt herhaalde zowel de verpleegkundige als beiden de klinische verloskundige die hierin gespecialiseerd waren de gang van zaken. Heel fijn als je iemand met paniek aanvallen bent. Zoals op de echo was duidelijk te zien dat de kleine niet gedraaid was, dus werd de ctg aangesloten door de verpleegkundige. Gelijk vroeg ik het maar aan de verpleegkundige of het normaal was dat ik zelf mij moest aansluiten en zij was er beduusd van. Vriendin en ik lachten wel maar het was goed dat we het hadden aangegeven.

Ondertussen werd ik een beetje melig en afgeleid en vroeg ik “doodserieus” aan mijn vriendin of ze de kolenschoppen van de Verloskundige’s had gezien. Want damn… ik heb een klein buik, mijn kind is wel groot maar die handen(!!!!)

Infuus erin was naar maar het lukte, aangesloten, medicatie erbij en daar stonden ze dan. Mijn buik ingesmeerd met gel, heel heel heel veel gel. Dat wij achteraf versteld stonden dat ze zoveel grip komen krijgen. Maar daar gingen wij.

Focussend op mijn adem voelde ik letterlijk de kleine draaien en overdwars in mijn buik terecht komend, dat gevoel is iets wat je dus nooit meer uit je systeem krijgt. Ik zelf was zo gefocust op mijn ademhaling dat ik heb alleen maar hoorde praten op de achtergrond en toen ik even een auw eruit pufde stopte ze even en zei ik zelf ga maar door. En zo zonder pardon een paar seconden later hadden ze de kleine gedraaid. Hoofd beneden en billen omhoog. Wel lag er nog een voetje zwevend bonen het hoofdje.. flexi als moeders. Maar het was gelukt!

Zelf waren ze er nog verwonderd over hoe rustig ik eronder was, op mijn ademhaling gefocust was en het zo lukte. Toen ze mij even lieten bijkomen hoorde ik in geuren en kleuren het verhaal vanuit mijn vriendin haar perspectief. Daar moest ik zo om lachen dat mijn gemangelde buik dat niet zo heel chill vond. Volgens haar was ze bang dat mijn buik zou knappen. Haar bewoording: de handen op je buik en ze stond met haar hoofd bij jou hoofd einde en bijna naast haar klompen zoveel kracht zetten ze. Bizar. Heel die buik draaide onnatuurlijk. En t enige wat ik volgens haar deed was rustig ademhalen.. je snapt hoe wij daar samen even goed om hebben moeten lachen.

Nadat de ctg goed was, de echo officieel liet zien dat de versie geslaagd was, infuus er uit en injectie tegen de rhesus D had gekregen mochten we het ziekenhuis verlaten. Een poging en het was gelukt! Zo onwijs fijn. Ik voelde mij nog blauwer dan een blauwe bes maar het was gelukt. Dit konden we dus ook wederom afvinken van het lijstje: “een zwangerschap is geen geintje en al helemaal niet als je deze dingen moet ondergaan. “ but hé we did it!!”

Nu kon ik naar huis met een gerust hard, blauwe buik en veel bedrust.. maar die geplande bedrust kwam savonds niet van pas.. want opeens kwamen daar de gevolgen van de draaiing naar boven….

Part II IS coming up soon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s