Meestal ben ik niet een persoon die zegt: Goh ik ben toch zo trots op mijzelf… steek mijn tijd voor complimenten liever in andere. Maar…

Stiekem ben ik onwijs trots op deze foto’s.

Links was op ons 5 jarig huwelijks dag.. na weken lang mij niet fatsoenlijk aangekleed te hebben, zelfs zonder make up de deur uit gegaan te zijn om samen te gaan eten maakte ik deze foto heel snel. Iets waar ik heel blij mee ben dat ik die foto hebomdat mijn lijf het ondanks dat het een onwijs zwaar traject was wel mooi heeft afgelopen. Van begin tot eind is het een volkomen veilige haven geweest voor de kleine man. Iets wat mij nog steeds tranen in de ogen geeft. Dit vooral omdat dit afgelopen jaren voor ons niet vanzelf sprekend is geweest. Vaak ben ik boos, diep teleurgesteld geweest in mijn eigen lichaam. Ik voelde mij in de steek gelaten. Elke keer dat mijn lichaam geen veilige haven kon bieden brak een stukje van mijzelf af merkte ik.

Totdat ik zwanger was en ondanks alle verschrikkelijke risico’s, ongemakken en hectiek hebben we het wel geflikt. Terwijl ik mijzelf steeds minder zag kunnen doen, steeds meer pijn kreeg te verwerken was ik onwijs blij toen eindelijk de datum genoemd werd voor de inleiding.

Want ondanks dat ik bij de oudste al veel heb moeten inleveren, gestopt ben met werken kon ik mij niet indenken dat ik juist in deze zwangerschap nog meer stappen terug moest doen. Maar dat bleek. Mijn buik zat al snel in de weg, ik mocht de oudste niet meer optillen door de harde buiken, begon wederom weer met insuline. Dit bovenop de stroom aan hormoonmedicatie zorgde ervoor dat ik nou niet echt heel “blij” was met dat bolle lichaam.

En nu klein poosje later maakte ik de foto op rechts. Nu, nu ik terug kijk en mijn buikje soms mis, het getrappel en t contact. Maar thank god wat ben ik blij dat mijn kilo’s er af vliegen, dat mijn handen eindelijk weer mijn tenen kunnen aanraken, weer zelf mijn schoenen aan kan doen. En vooral mijn eigen kleding weer aan kan! Ik kon heel stom (zou wel door de kraamhormonen komen) wel janken toen ik na 14 maanden mijn eigen lievelingsbroek weer aan kon! Zo fijn!! Mijn lijf heeft instant gegeven 9 maanden lang en nu mag ik het eindelijk ook na een tijd met alle liefde gedeeld te hebben weer voor mijzelf houden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s