First things first
We start the scene in reverse

18-10-2006

De dag die mij niet in de koude kleren is gaan zitten. Mijn opa, mijn grote trouwe vriend waar ik alleen maar closer mee was geworden nadat oma anderhalf jaar ervoor overleden was.

Hij was een van de weinige die mij zag zoals ik was, nooit echt onderscheid maakte tussen kleinkinderen maar mij vooral ook liet merken als jongste kleinkind dat hij net zoveel van mij hield als van de rest.

Toen opa overleed die avond was ik smorgen nog bij hem in t ziekenhuis geweest! Met mijn tekeningen want hij zou die dag erna naar huis mogen! Ik was intens gelukkig want nadat oma overleed kon ik niet zo snel afscheid nemen van haar wederhelft. Maar het moest toch.

Door de jaren heen waren opa, oma en ik onafscheidelijk voor de minimale 3x per week dat ik ze zag of vaker. We waren alle drie gek van zonnebloemen, hielden van buiten zijn, van de bonte kleuren in opa’s tuin. Want naast dat oma zijn grootste liefde was, was tuinieren zijn tweede. Zijn tuin zag er altijd prachtig uit, prachtig in haar chaotische manier. Maar de zonnebloem tegen het schuurtje stond altijd centraal. Zo toen opa uiteindelijk op 18-10-2006 overleed bleef voor mij de zonnebloem een belangrijk symbool!

De een heeft dat met de zon, een vlinder of een klaproos of een lied bijv. Voor mij was dat de zonnebloem. Het stond symbolische voor de groei die oma en ik maakte. Oma die na haar zoveelste herseninfarct net voor mijn aankomst in een rolstoel zette, haar spraak en motoriek weer helemaal opnieuw moest vinden, opa die daarin zijn eigen vrouw intensief moest gaan verzorgen en dan had je mij, na een ander land gehaald en daar moeten aarde. Mijn enige safe haven? Bij opa en oma thuis aan de tafel. Toen ik een relatie kreeg was het voor mij niet meer dan vanzelfsprekend dat ik eerst langs het graf ging. Hij zou wel hebben gedacht wat moet ik op een begraafplaats maar het was een must; zonnebloemen leggen bij opa en oma. Op onze trouwdag deden we precies het zelfde die morgen, mijn grootste tattoeage op mijn arm zijn 3 zonnebloemen, toen ik een van mijn eerste autorijlessen had ging ik automatisch langs het huis van opa en oma waar ze hadden gewoond. Toen Ne-Yo geboren werd stond ik binnen een maand met een warm ingepakt pakketje bij het graf….

18-10-2020

16 jaar later werd deze dag heel anders dan verwacht. Normaal gesproken ging ik altijd zonnebloemen leggen. Dichtbij zijn bij de mensen die mij overal doorheen hebben gesleurd. Maar doordat ik hoogzwanger was kon ik amper iets. Die week ervoor besprak ik met de gynaecoloog onze inleiding. Dit omdat alles veel te zwaar was geweest en de medische risico’s daarom vroegen. Toen ik haar om en nabij 20 oktober hoorde zeggen wist ik dat ik maar één wens had. De 18 de ingeleid worden. Gelukkig mocht dat!

Dit is iets waarin vele van jullie misschien verwachten hier vertelt ze haar bevallingsverhaal net als bij Ne-Yo.

Helaas moet ik je teleurstellen. Het enige wat ik hierover kan zeggen dat het een traumatische, pijnlijk, snelle en heftige bevalling is geweest. Iets waar ik niet bij kan,Iets waar ik binnenkort hulp bij ga krijgen want momenteel gaat het allemaal niet zo lekker met mij vooral mentaal. Maar doordat mensen het niet zien als een gebroken been is het in deze tijd nog zwaarder. Maar Zill zal Zill niet zijn als ze hier mee gelijk aan de slag gaat zodat het niet nog meer ten koste gaat van ons allemaal.

Maar het mooie nieuws wat ik wel kan vertellen is dat daadwerkelijk op 18-10-2020 onze lieve zoon Youandi is geboren! Opa heeft wederom weer een prachtige zonnebloem bij ons in het gezin geplant🌻 dat hij net als zijn grote broer ook een regenboogkindje is (geboren baby na miskraam/miskramen) én beiden een zondagskind zijn maakt het voor ons extra bijzonder! Hoe zwaar alles is geweest van begin tot letterlijk het einde. Toen opa’s deken over ons werd neergelegd door de zuster voelde ik opa op zijn manier even weer zeggen: “Goed gedaan meissie!” En dat was meer dan genoeg!!

De omstandigheden met Corona maakt het er ook niet beter op. Weinig kraambezoek, heel voorzichtig met mensen die er allemaal maar makkelijk mee omgaan. Strijden voor je eigen gezin en daarmee familie en vrienden tegen het harnas stoten is niet fijn maar het is niet anders! Mensen daarin teleurstellen is niet iets wat ik graag doe, geloof mij wij zijn ook maar al te trots om onze kleine jongen te laten zien.

Maar dit is wat het is voor nu. Als de kleine of ik het ook maar oplopen en hij word opgenomen beseffen weinig mensen maar dat wij 2x per dag een uurtje bij hem mogen zijn ipv normaal bij kinderen de hele dag. Dat kan ik niet. Dus mensen please denk hierin om de ander ipv aan jezelf. En bij ons betreft zijn wij strikt omdat we graag van ons gezin genieten zonder uit elkaar te moeten iets wat we afgelopen weken al te vaak hebben gemoeten!

I’m a boysmom now🥰 hoe ze het doen lees je binnenkort 💙💙

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s