Heaven only knows when I’m in hell
Almost None of my friends can even tell
I wanna fuckin’ die but I never say it
Sick of gettin’ to high but I do the same shit
I hate it

Afgelopen weken is mijn depressie alleen maar erger geworden. Maar zill je hoort op een roze wolk te zitten! Je bent net bevallen en je moet juist volop genieten!

Dat doe ik, maar wel met mijn masker op.. want ik zit totaal niet lekker in mijn vel. Lijkt wel zo hé. Lachend op foto’s, op de app is het ook makkelijk zeggen dat het goed gaat. Maar als ik je vertel dat ik vaker niet te genieten ben, ik zelf amper kan genieten. Veel en snel gestresst ben, om de kleinste dingrn moet huilen,. heel moe en een gevecht voer in mijn hoofd, maar niet alleen in mijn hoofd.. tegen mijzelf, tegen manlief.

Vorige week kwam ik bij mijn psycholoog en gaf ze aan dat ze zag dat ik “mij erdoor heen aan t slaan was”. Waar ben je nou zo bang voor dat je zo aan t doorvechten bent? Nou, dat zal ik jou eens vertellen dacht ik. Bij mijn oudste zoon kwam ik in een postnatale depressie terecht en werd er veel te laat aandacht aan besteed dat dat gaande was. Nu zei ik wil ik dat zo erg voorkomen. Vooral voor de buiten wereld. Want hé ik sta al bekend om degene met: Lastig verleden, ups en downs. Etc etc. Iedereen ziet altijd dat t aan mij ligt, benoemt het ook, zorgt voor manlief en de kids.. want ja: Zill kan het niet. Ik wil niet weer falen, niet weer afgeschreven worden als persoon of moeder. Ik ging naar huis met een hoofd vol niet wetend dat die de week erna mijn hoofd over zou lopen.. of eigenlijk al tijden lief.

Afgelopen dinsdag was ik weer bij haar, na een weekend bijna alleen maar op bed te hebben gelegen, geen fijn gezelschap te zijn voor manlief, mij opgesloten hebben op mijn kamer en ook geen oog hebben voor de kids. Het stond waar aan mijn bed.. de zwarte schim die langzaamaan maar toch abrupt alle zonlicht uit mijn kamer had opgeslokt. Huilen om de kleine dingen die tegen zaten, geen gevoel en als een “robot” functioneren. Ik sprak onze hulp van altrecht en die begon met zorgen maken. Maar dinsdag mocht ik weer naar mijn eigen psycholoog. En toen dropte zij de bom die ik niet wilde horen.

“Je zit er weer middenin he en eigenlijk weet je t heel goed. Maar de postnatale depressie is terug. Je zit er middenin.”

Daar zat ik dan, explosie in mijn hoofd. Tranen van onmacht, boos op mijzelf, teleurgesteld in mijzelf. Hoe had ik het zover kunnen laten komen. Ik heb niet hard genoeg gevochten. Ik stortte in. Ze drukte mij constant met mijn neus op de feiten. In de zin van dat zij alles wist te benoemen hoe het bij mij was en voelde.

Ze omschreef het als in de kamer van tolerantie. Je hersenen bestaan uit 3 lagen. Reptielen brein = het instinct. Zoogdieren brein = de emoties en het menselijke brein = communiceren en handelen. Ik zit in het reptielen brein. Ik ga zonder emoties over op “overlevingsstand” en dat zorgt ook voor de trauma’s, de paniek aanvallen. Het schakelt een deel van he hersenen uit in surviving modus. Achteraf kwam ik door haar vragen erachter dat ik al een hele poos “uit mijn raampje ben gesprongen” dus ik hele tijd al op mijn tandvlees loop. Maar ook maar door blijf lopen om door te gaan voor iedereen om mij heen. Want wat ik dus mis is om gewoon ook Zill te zijn ipv alleen maar moeder en vrouw van. Ja maar je bent ook zill. Nee eigenlijk niet. De momenten dat ik bij mijn vriendinnen ben kom ik op adem maar hoe diep kan jij onder water zwemmen op een klein hapje lucht?

Ik voelde de wereld nog net niet onder mij vandaan glijden. Niet alleen sloot ik mijn gevoel af voor mij maar ook voor manlief en de kinderen. Ik voel niks, niet diep van binnen. Het kwam niet verder dan mijn “opgezette masker” zoals zij dat mooi zei.

Terwijl we nu een “snelle plan van aanpak” gaan opstellen en alle hulpverleners zich er mee in mengen merk ik eigenlijk hoe afgemat ik al tijden ben. Huilend in de auto richting mijn vriendin kwam het er allemaal uit.

Is dit nou het leven, 25 en weer depressief. Ik voelde de afkeurende ogen, opmerkingen alweer in mijn nek. Want ik ben weer degene die faalde tegenover manlief en tegenover mijn gezin. Ik moest mij herpakken, adem halen om niet over te geven en herpakken om niet het stuur los te laten en de auto maar gewoon te laten gaan. Want wat heeft het voor zin?

Uiteindelijk na uitwaaien bij mijn vriendin en vandaag bij mijn andere vriendin te zijn geweest kom je beetje op adem. Maar voor hoe lang.

We gaan het zien..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s