“Mama ga jij alsjeblieft mee naar buiten?”

Deze kleine jongen heeft haarfijn door dat het met mama eigenlijk helemaal niet zo goed gaat als dat het lijkt. Of zoals vele zeggen: “Je hoort toch op een roze wolk te zitten?.” Het hoorde in mijn hoofd ook allemaal goed te gaan, de plannen waren dat het lekker zou gaan, ik mij weer verder compleet zou storten op het moeder zijn. ‘T plan was dat ik weer kon gaan en staan waar ik wilde want mijn lijf kon dat wel aan. Maar de klap kwam later, de klap mentaal had ik het liefst willen ontduiken maar belanden keihard in mijn gezicht. Mevrouw, helaas u bent wederom postnataal depressief.

Kut, kut en nog eens kut. Het had mij dik 8/9 maanden gekost na Ne-Yo om daar uit te komen en nu weer. Nu weer alleen op een andere manier. Teleurstelling, verdriet en een haat begon te groeien voor mijzelf. Teleurstelling omdat ik dacht wel door te hebben, verdriet omdat ik dit precies niet wilde en haat omdat wederom ik weer degene ben die alle ballen niet in de lucht kan houden. Want how on earth kon ik nou voor mijn jongens de “boysmom” zijn die ik wilde zijn? Hoe kon ik het huishouden volledig overnemen, kon ik manlief ontlasten en kon ik weer volledig alles regelen en doen. Nou niet dus. Een bittere pil. Soms zijn de dagen uitzichtloos en is op de bankhangen, met Ne-Yo film kijken het enige wat ik kan opbrengen terwijl ik de andere dagen denk ik kan alles en dat ook doe maar compleet over mijn grenzen ga.

Ja het is moeilijk om continue die confrontatie te krijgen, ja het is zwaar de gesprekken met de psycholoog. Maar t enige wat dan telt zijn deze momentjes die weer even laten voelen waarom ik besta, mijn vechtlust aanwakker en mij door laat gaan. Jou handje in de mijne, samen springen in de plassen, onze eindeloze gesprekken en het kroelen met je broertje. ❤️

𝘉𝘦𝘪𝘯𝘨 𝘢 𝘮𝘰𝘵𝘩𝘦𝘳 𝘸𝘩𝘪𝘭𝘦 𝘵𝘳𝘺𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘰 𝘳𝘦𝘱𝘢𝘪𝘳 𝘮𝘺𝘴𝘦𝘭𝘧 𝘮𝘦𝘯𝘵𝘢𝘭𝘭𝘺 & 𝘦𝘮𝘰𝘵𝘪𝘰𝘯𝘢𝘭𝘭𝘺 𝘪𝘴 𝘵𝘩𝘦 𝘩𝘢𝘳𝘥𝘦𝘴𝘵 𝘵𝘩𝘪𝘯𝘨 𝘐 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘩𝘢𝘥 𝘢𝘯𝘥 𝘸𝘢𝘯𝘵 𝘵𝘰 𝘥𝘰. 𝘕𝘰𝘵 𝘣𝘦𝘤𝘢𝘶𝘴𝘦 𝘵𝘩𝘦𝘺 𝘯𝘦𝘦𝘥 𝘢𝘯 𝘱𝘦𝘳𝘧𝘦𝘤𝘵 𝘮𝘰𝘮 𝘣𝘶𝘵 𝘵𝘩𝘦𝘺 𝘥𝘦𝘴𝘦𝘳𝘷𝘦 𝘢 𝘩𝘢𝘱𝘱𝘺 𝘮𝘰𝘮.

Ik vind het soms verschrikkelijk dat hij alles zo goed aanvoelt. Want t liefst bescherm je hem. Jij moet voor hem zorgen, zorgen dat hij zorgeloos kind kan zijn. En nu klinkt het net of dat niet kan maar gelukkig wel hoor. Alleen hij voelt ook veel aan.

Zelf begreep ik vroeger nooit die diepere connectie tussen moeder en kind. Nooit die connectie vanuit gevoel want bij ons was het alleen maar opgelegde connectie zonder voelen. Zonder dat er echt omgekeken werd naar. Oke werd niet bespaart maar r verwerken moest ik zelf maar doen. Ook al konden ze mij “goed lezen” ze hebben altijd de kern vermeden.

Iets wat ik absoluut niet wil doen bij de jongens. Dus als mijn kleine meneertje mij mee trekt geef ik hoe zwaar mijn hart ook is in. Want hij weet dat mama op zulke dagen niet veel kan maar hij is ook het kind en ik de ouder. Hij heeft recht erop dat ik even alle zorgen, vermoeidheid etc aan de kant gooi.

En dat is een van mijn grootste drijfveren mijn kleine maar oh zo wijze en gevoelige oudste❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s