It’s not that I don’t, or I’ve never felt.
It’s just that you taught me how to live without.
I’m not afraid to face it all by myself.
Run away, find a way without you.
I know you want me to fight.
I know you want me to try.
I know you want me to care about you.
But I can’t fight anymore.
I’ve tried for so long.
It’s hard to care when it’s gone.
I’m giving up on you.

Soms is het moeilijk als juist de mensen die je “alles geleerd” hebben degene zijn die het hardst jou de rug toe kunnen keren.

Zoals vele van jullie weten struggle ik al tijden met het loslaten van mijn verleden. De manier waarop ik ben opgegroeid etc. Maar vooral de mensen die mij in een positie hebben gezet waar ik na vele jaren dan eindelijk uit gekomen ben. Maar het erge is.. het achtervolgt af en toe.

En wat voel je je dan “slecht” als je zomaar opgeeft. Maar hoe lang kan je blijven door gaan? Totdat je er zelf bij neer valt? Of totdat je weer terug gaat ik de positie waar je juist met man en macht uit ontsnapt bent.

Of ik mij schuldig voel? Zeker.. want waarom heb ik niet de energie om doe te gaan? Waarom kan ik niet blijven vergeven en vergeten. Waarom merk ik dat ik juist op een afgrond loop. Of dat elke keer weer mijn eigen mag oplappen als ik daar weer alles heb gegeven? Ben ik dan echt de persoon die te weinig hoop geeft, te weinig geeft. Is het niet genoeg?

Maar hoe lang houd je t vol! Als je op je bruiloft naar het altaar loopt en ze zoekt en je nog net niet in elkaar klapt van verdriet want ze zijn er niet. Wanneer je man depressief is en ze geen moeite doen om te helpen, wanneer jij in het ziekenhuis ligt en ze doodleuk op vakantie gaan, wanneer je een huis koopt maar geen interesse is, wanneer je tweede zoon word geboren en er letterlijk geen berichtje af kan….. en elke keer was ik degene die mij schuldig voelde…

Totdat ik dit liedje van Miss Montréal hoorde: its not easy for me, but this is what I need.

Bam! Want ook al weet ik dat ze willen dat ik blijf vechten, dat ik blijf zorgen om, dat ik hun altijd voor mijzelf zou zetten. Maar helaas dat gaat niet meer. Im giving up on you. Ik heb mijn best gedaan, meer dan ik kon, meerdere malen altijd weer. Maar sommige dingen zijn niet meer te fiksen. sommige dingen zijn littekens gebleven die alleen maar open gemaakt worden als er teveel aan gezeten word.

Doet het pijn? Mis ik soms niet perse de personen maar meer iemand die die rol kon vervullen! Jazeker. Maar dat is oké. They Thought me to life without it years ago. So I can do this on my own!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s