De socials komen vol te staan met terug blikken, vooruit kijken en dikke middelvingers naar 2020

Iets waarin ook ik in mijn hoofd aan mij voorbij laat gaat. Ten eerste hebben jullie ook het idee dat de jaren niet freaking in versnelling gaan? Bedoel drie keer ademen en je bent al weer verder.

Zo is bijv mijn verjaardag in juni een punt waardoor ik altijd zeg: ons doel voor dit jaar zijn we daar al mee geslaagd of moeten we er nog meer in doen. Maar dit jaar.. dit jaar was anders.

Waar we begonnen met een miskraam hadden wij na een terugplaatsing eigenlijk alleen maar sarcasme in ons. Want ach waarom nu wel hé. Maar daar kwam een sprankje hoop, die hoop werd uitgebreid met een kloppend hartje, met een extra controle met 10 weken. Maar het was zo anders! We durfden niet echt nog te genieten.

We verloren Opa de dag na manlief zijn verjaardag, iets wat ons als gezin allemaal zwaarder viel dan gedacht. We kregen net als heel Nederland Corona op ons bordje geschoven. We leefden van persconferenties naar persconferentie. We zagen onze geliefde in de zorg keihard werken en alle shifts pakken die ze konden pakken. We zagen uit putting door het harde werken. En we zagen mensen die lak hadden aan alle regels.

Manlief zijn werk was niet meer buiten de deur maar kwam in huis. Waar wij toen nog plek hadden in het hobby kamertje boven werd hij al snel toch verschoven naar de keukentafel. Omdat we plaats gingen maken voor de baby kamer. We kwamen op elkaars lip terecht, hij met mega veel deadlines en calls naar India, Servië. Wat voor mij als liefhebber van Engelse taal soms hilarisch maar ook tenenkrommend kon zijn. En terwijl hij van meeting naar meeting sprong en hij samen met zijn bazen goede grote stappen maakte was ik weer op een punt in mijn zwangerschap waar ik de wc pot vaker zag dan mijn bed.

Wanneer wij onze reis naar Bali met heel veel pijn in ons hart gecanceld zagen worden. Hoe erg wij daar van baalde aangezien het al paar jaar geleden was dat we op vakantie waren geweest. Maar ergens het ook fijn was aangezien het heel druk was op man zijn werk en de zwangerschap niet heel fijn verliep om te vliegen

Waardoor het te erg werd en ik ja ja met een slangetje in mijn neus voor een week door het leven moest en constant voeding binnen kreeg. Man wat apprecieer je dan je eigen slokdarm en gewoon slikken en eten. Want als je nu dacht enthousiast een broodje door te kunnen slikken moest dat langs een slangetje die elke keer mijn neus een ruk gaf. Damn dat gevoel… maar ook dat hij middenin de garage er uit kwam en mijn vriendin de knop omzette en mij als verpleegkundige en zei 123 slikken. Joe en daar lag mijn sonde.. top. Het jaar waarin wij meerdere zwembaden meerdere keren hebben opgezet omdat ze lek gingen. Wij waar ook avonden vol gezelligheid hebben gehad in de jacuzzi en daarna op anderhalve meter fijne gesprekken hebben gehad.

Het jaar waarin Ne-Yo ontpopte tot ware danser, bijdehant jochie die alles doorhad, zorgzaam was en in een keer van sun up till sun down blijft praten. Maar ook in september middenin de Corona tijd naar de peuterspeelzaal ging. Waar hij ons verbaasde want juist in deze tijd was hij aanhankelijker geworden. Maar niet toen we daar bij het hek stonden. Hij nam z’n tas, zwaaide en liep vrolijk mee. Wat zette jij een stappen, leerde zoveel, werd steeds enthousiaster om te gaan. Maar werd ook eenkenniger en zagen we ook dat jij een gewoonte dier bent. Alles wat je kent of weet is fijn. Zag je mensen tijdje niet? Dan taste je meer dan ooit af.

Het jaar waarin wij een gezin werden op de speciale datum van 18 oktober. Het besef kwam dat het niet anders maar toch anders was door Corona. Waardoor bevallen stuk onpersoonlijker werd. Waardoor de wereld aan ons voorbij ging maar je niet veel merkten hoeveel je iedereen eigenlijk miste. Wanneer Youandi alle grote broers kwaliteiten aan wakkerde bij Ne-Yo. Die zorgzaam, nog liever, bijdehanter werd want Youandi moet overal bij zijn. Hoe bewust hij ons liet zijn dat hij doe ruimte graag deelde met zijn broertje. Zijn broertje die ene onwijs lachebekkie is, ons doet verbazen over hoe pittig karakter hij al heeft en hoe snel hij groeit. Maar vooral hoe compleet hij ons als gezin maakt.

Maar ook de kant waarin mijn depressie officieel postnatale depressie werd. Ik door mij bevalling aan EMDR moest beginnen en wat dat ook weer heel veel trauma’s heeft opgewekt..

Het jaar waarin duidelijk werd dat we mensen niet meer hoefde te please die toch niks om ons gaven, hoe je door Corona een zwangerschap en bevalling minder persoonlijk maakt. Hoe fijn de rust en onthaasting ook is dat je toch mensen mist. Waardoor we leerden dat wij een stel hele fijne buren hebben die inspringen als het nodig is. We vrienden hebben die paraat staan voor ons wat wij voor hen ook zouden doen. En vrienden die afscheid namen van ons.

Maar ook het jaar waar wij samen onwijs veel hebben gelachen en keihard hebben gehuild, hebben gevochten en hebben genoten van alles om ons heen. Op naar een nieuw jaar vol nieuwe lessen, mooie momenten en hopelijk dat Corona ons elkaar weer doet laten ontmoeten en erop uit kunnen gaan!

Maar waarop wij vooral realiseren hoe rijk we zijn en hoeveel waarde juist de mensen die je nu om je heen hebt toevoegen aan ons leven! Wij wensen jullie ene goede jaarwisseling en een liefdevol en fijn nieuw jaar met de wens dat jullie extra genieten van de kleine momentjes♥️

Dus ik spiek alvast vooruit 😏

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s