There is an Arabic saying that goes like this: “ If you want to die, then throw yourself into the sea and you’ll see yourself fighting to survive. That is because you don’t want to kill yourself… You want to kill that thing inside of you…

Ik vind dit ergens best spannend om te schrijven, het stukje wat er eigenlijk nu gaat. But here I go..

Zoals een paar mensen maar weten gaat het na de kraamperiode eigenlijk niet veel beter. Laten we gerust zeggen dat t eigenlijk steeds slechter gaat. Door mijn EMDR komt er zoveel los. Mijn bevalling en zwangerschap heeft het wel geholpen om het te verwerken alleen zijn er zoveel extra dingen geopend die ik achter slot en grendel keer 5. Maar het komt los. Als een bom.

Het overspoeld mij en daardoor is in een klap alles terug. Wakker worden van badend in het zweet. Het vertrouwen wat je mensen geeft loopt leeg als een vergiet, de energie die het opslokt om wederom weer met dit te dealen raakt op.

We kunnen niet blijven geven. Althans ik niet meer. Het punt dat rond de jaarwisseling al mijn opgeborgen, volgepropte kasten openzwaaide en alle puinhoop eruit kam. Daar stond ik dan.. zwaar suïcidaal. Het heeft ervoor gezorgd dat alles maar dan ook alles in mij brak. Telefoon uit. Lopen, lopen en lopen. Ik met mijn lijf wat zoveel pijn heeft, heeft bijna 10km gelopen. Ik weet niet hoe ik terug gekomen ben. Ik heb gehuild, geschreeuwd en ja ik heb meerdere malen die dagen mijn gedachten uitgesproken.

Uitgesproken dat ik niet meer wilde. Uitgesproken dat mijn leven geen zin heeft. Uitgesproken dat mijn mannen beter af zouden zijn zonder mij. Foto’s van de muren afgetrokken en letterlijk mijzelf “erased”. Wat had ik voor toegevoegde waarde als mensen mij zo makkelijk buiten sloten, wat had ik voor toegevoegde waarde als mensen mij maar blijven neerhalen. Mensen die je negeren, mensen die jou aanwezigheid voor lief nemen. Of alleen als ze jou nodig hebben. Wat ben ik voor moeder als ik alleen maar op bed lig.

Mijn gedachten bleven doorgaan.. of het dingen triggert? Ja, negeren werd er thuis totdat je door het stof ging. Als mensen mij nu opeens “ghosten” weet ik geen raad. Wat heb ik in hemelsnaam nu weer verkeerd gedaan?

En dat is het. Ik zoek het niet eens bij een ander.. want Damn ik heb teveel compassie, teveel inlevingsvermogen, sta teveel klaar voor anderen. Maar als je aangeeft hen ook nodig te hebben krijg je een deksel voor je kop, de deur in je gezicht dicht gesmeten of gewoon een silent treatment.

Dingen die mij tot op het bot pijn doen, die mij doen denken of het überhaupt nog zin heeft. Want ja wie zo makkelijk in je leven stapt, stapt er zo makkelijk weer uit. Of het pijn doet? Jazeker.

Kan je nagaan dat je vanaf hé geboorte als “only useful if it’s come in handy” word gezien. Mn moeder.. nope was niet handig, adoptie familie.. nope to much to handle. Vrienden komen en gaan. En wat zijn continue de dingen: to much, we hebben geen reden dus negeren we je gewoon. Iets wat bij mij het meest pijn doet. Hoe erg je klaar met mij bent zeg het mij gewoon. Ipv dit. Want ik ben niet perfect verre van maar verdien ik dan zo weinig dat dit is waarvan je denkt: yes dit doen we voor haar. Is er ergens nog empathie voor mij? Of ben ik just to much. Totdat ik dit zag:

I cannot count the amount of times I have been labeled as “too much” And this is where the concept of perception comes in. Because those who I’m closest to, love me the most for the same reason another calls “too much”. As they have chosen to view me in the same way I view myself. That opinion of the other can’t hold his weight on you. And the next person calls you “too much”? Kindly invite them to leave your life as they no longer worthy of deserving your company.

Nou dat moet dan wel helpen denk je. Nope.. geen zak. Want momenteel voelt elke too much een afwijzing, voelt alles waar ik mijn best voor die voor niets. Voelt de vriendschap die ik deel achtergelaten worden bij de trash. Voel voor iemand zorgen alsof ik het toch niet kan.

Voelt alsof leven op deze wereld.. toch niet voor mij gemaakt te zijn en sta ik graag mijn plaatsje af.. want elke keer dag gevecht is het gewoon op gegeven moment niet waard. Mocht je mij dan nodig hebben kan je mij vinden tussen 6 planken en kan je komen “When it might come in handy..” Maar.. zoals het gezegde ook zei: You want to kill the thing inside you and not yourself. Dus we houden nog even vol en gaan nog even door.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s