Deze man.. dit jaar zijn wij 6 jaar getrouwd… leerden we elkaar kennen op mijn diepste diepste punt. En hebben we ondertussen heel veel meegemaakt.

Veel geweldige hoogtepunten als onze bruiloft, twee keer een huis kopen, onze eerste vakantie naar Turkije opzoek naar the blue lagoon daar, de geboorte van onze twee jongens waardoor ik regelrecht in een officieel mannen huis terecht kwam..en zo is onze lijst met dingen die we samen hebben beleeft groot. Van vrije weekendjes weg naar avondjes serie kijken!

Ook de mindere kanten zijn niet aan ons voorbij gegaan. We voelde soms alsof ze ons juist opzochten. Maar ondanks dat we elkaar soort in de haren kunnen vliegen, onwijs kunnen irriteren aan elkaar. Hoe Ik mij irriteer aan hem met zijn “ik wacht het rustig af en denk er (TE) lang over na.” Irriteert hij zich aan mij “met twee gestrekte benen”. Ach zo houd je er tenminste nog afwisseling in.

Maar goed. De partner is vaak de persoon waar ze overheen kijken. Terwijl die daar meestal opeens een shitload aan EXTRA dingen te doen krijgt. Laat staan dat je dan mijn lastige precieze hoofd er bij hebt staan… maar ik zocht naar een tekst wat mij hielp om soms precies de woorden te geven aan dat ik het snap en begrijp dat het soms teveel is. We kennen de situatie beiden van beiden kanten. Dat scheelt een deel gelukkig. Maar deze vond ik toepasselijk en daar vanuit heb ik door geschreven.

Dear Husband,

I love you dearly, more than anything in this whole world. I know you already know this. I know you love me too, I just forget sometimes. Depression clouds my mind and fills me with horrid thoughts about how unlovable and worthless I am. Sometimes I believe you, sometimes I believe depression.

I know you prefer the good days when I’m happy and not anxious or snappy, and I wish I could have these days every day. But I can’t. I feel the cloud approaching and it petrifies me. Sometimes I tell you and sometimes I don’t. Please, if you notice the cloud before I tell you, just hug me tight and tell me we’ll fight it together. Please don’t ask me if I’m OK my automatic answer will be yes. In reality, it’s a big no. You see, depression can make you feel ashamed.

I know sometimes I overreact about the smallest things and get angry, but please be patient with me. Forgetting the bread will not be the real reason. It’s that I feel like I’m losing control over my mind. Depression is very clever, you see – it builds up a wall of anger piece by piece, and you never notice it until it’s so big it begins to topple over. I’m sorry you get the brunt of my anger on cloudy days. Please forgive me. Please. Just tell me you love me and leave me to calm down.

I know it’s hard to help somebody through depression if you’ve never experienced it yourself. I understand. I totally get it. Just listen to me and ask about the cloudy days. I can’t just bring it up in conversation. Depression clouds your mind. I need you to break the silence.

There will be lots of times I feel like you’d be better off without me, or that my children deserve a better momma. Sometimes I’ll tell you. Most of the time I won’t. Sometimes I can go for months without those thoughts crossing my mind, and other times I think about them every second of every day for weeks. That’s the scary truth. Depression is vile — a vile, nasty monster. Please always keep an eye on me, but know no matter how many times you tell me I’m worth it I probably won’t believe it on cloudy days – but please never stop telling me. Ever.

I love our children more than anything, but sometimes I feel like a failure. I feel like a rubbish momma. My mind nags me and tells me other mommas do things better and love better than me. I feel like I always fall short. I find it so hard being a momma on cloudy days, but I try so hard to not let them notice the clouds. I hope you know I try.

I haven’t self harmed since Before Ney-Yo’s birth, but the urge often consumes me. When the black cloud is here it consumes my mind. I fight it so hard for myself, my children and for you. I know it’s hard to understand why I crave it, I can’t explain it myself. It’s like an old addiction that comes to hurt me when it smells the dark cloud. One day I hope it won’t ever cross my mind again.

I know I don’t talk about these black clouds often, but I want to. I hate the silence it forces me to keep. There’s a certain freedom when it comes to talking openly about the monster. Help me find that freedom.

So Yes, from the bottom of my heart I thank you, thanks you for not giving up, for staying here. For making it sometimes harder for me to put me through but for always coming back. Thank you for it all!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s