*Trigger warning*

“If you remember anything of me, after I leave this world. Remember that I loved even when it was foolish. That I cared even when it was unwanted. Remember my heart when my body is gone.”

Afgelopen keren schreef ik dat het minder gaat. Nou dat minder was een understatement. Sinds die “ene oudjaarsdag” werd het erger…

Ik ben erg een situatie en gevoeld mens. Waardoor een klap mij ook vaak gelijk zwaar valt. Door mijn sociale angsten van onderhouden is het moeilijk om soms te beseffen dat “niet iedereen” zo is of denkt. Maar die weerslag na meer jaren negative ervaringen dan positieve ervaringen maakt dat heel moeilijk.

Mijn suïcidale gedachten nemen toe. En niet level voor level, niet voor letter bij letter maar gewoon chapter naar chapter. Te snel! Waarom.. het is absoluut niet dat iemand mij de “dood injaagt”.

Ik ben hetzelfde. Ik ben degene die mijzelf in de spiegel met lege ogen aankijkt. Ik ben degene die mijzelf de druk geeft. Ik ben degene die mijzelf haat. Haat om wie ik ben, haat om wat ik mis om een goed persoon te zijn. Ik ben degene die niet tevreden is met wat ik zie bij mijzelf.

Ik keek vanmorgen in de spiegel en dacht.. 3x nog ademen en zullen we dan gewoon stoppen! Niet meer zo intens dingen voelen. Niet meer zo erg zorgen voor anderen. Niet meer 99% geven en 1% krijgen. Niet meer afwijzing voelen of te min. En op zulke momenten zit ik van on the edge..er eigenlijk al overheen.

“Why did you try to kill yourself? Because you told me to be happy…”

Heftig? Ja want soms is het/lijkt het fijner om gewoon te “verdwijnen” en niet alles meer te voelen, niet meer alles te overdenken… ik voel mij op zulke momenten moe, noem het levensmoe, noem het onzin. Maar ik ben letterlijk te moe om te vechten. Ik zet het “deurtje” open en laat mij omringen door het duister.. because I’m tired..

I’m tired of making things worse, I’m sick of being hurt, I’m sick of crying myself to sleep, I’m sick of hating everyone, I’m sick of a fake smile, I’m sick of feeling this way, I’m sick of letting people down , I’m sick of being me…

Wanneer ik daardoor overspoeld raakt kan het weken duren.. maar hoe langer het “weg blijft” hoe harder de klap erna is. Sinds de geboorte van Ne-Yo had ik af en toe maar dat was snel over. Maar nu.. 2 jaar later is het weer terug.. heftiger dan ooit…

Vele denken joh het is aandacht trekkerij.. toen iemand dat laatst tegen mij zij.. klapte ik dicht.. hoe “leg ik” uit dat de “biggest demon in my head ikzelf ben?” Dat ik letterlijk voor iedereen zou klaar staan? Maar zelf mij alleen op een negatieve manier kan bekijken? Dat de krassen op mijn polsen niet is omdat ik extra strepen “stoer vind”. Het is om ergens mijzelf het gevoel kwijt proberen te raken. Dat ik geen last wil zijn voor de wereld, geen last wil zijn voor mijn gezin, geen last voor vrienden… en als daarin mensen mij niet willen begrijpen of niet willen zien of beseffen of omkijken naar.. terwijl ik dat zelf altijd voor andere zou doen, komt de black cirkel al om mij in te halen… afgelopen keren waren best heftig en gelukkig kan ik het nog zo “reguleren” dat de kids er niks van mee krijgen.. maar soms is die strijd gewoon te vermoeiend en zeg ik tegen manlief.. Just let me go, je kan vast iemand beters vinden, iemand die dit verzotte hoofd nieg draagt, iemand die alles kan doen, iemand die zo sterk is dat een klein briesje wind haar niet doet omvallen, zo veel meer liefde heeft voor onze minimensjes en nog meer voor jou kan verzorgen dan dat ik nu momenteel kan of misschien wel nooit kan… en zelfs daarin wil ik het niemand aandoen..”bang dat het niet lukt” en de schade er na groter is misschien?

Its sad really that the only reason I haven’t killed myself yet is because I don’t to hurt anyone but the reason I want to is because almost everyone is hurting me..

Als ik foto’s bekijk van momenten zie ik mijn ogen stralen. Als ik nu kijk zie ik niet veel meer.. niet meer echte vrolijkheid.. waar het is gebleven weet ik niet.. naja ik weet het eigenlijk wel… zie het zo:

Ik zie de sleutel, zo mooi en van goud. Het moet in die specifieke deur. Achter die deur schijnt de zon, zingen de vogels, hoor ik al het gelach om mij heen en valt er een last van mijn schouders af..

Maar het probleem is die fucking sleutel, dat pokkeding ligt ergens verstopt. Verstopt achter een menigte van deuren en kamers. De ene kamer is helemaal pikkedonker met donkere zware zwarte gordijnen. Z’n kamer waar je je eigen hart voelt kloppen als je daar binnen loopt. De ander kamer is iets kleiner met bijv een klein zijraam. De andere is een klein nachtlampje en in een andere is er een serre bij met meer licht en ademruimte.. maar elke kamer, is een periode.. in elke kamer zit een les, een opdracht een keuze. Want hoe ik het wend of keert.. ik wil naar die laatste deur.. die laatste bestemming of ik hem nu af en toe dicht moet doen en weer even terug moet naar een kamertje met zijraam prima. Als ik maar weer “door kan”. Door kan naar die zon.

Dus hoe het opgeven soms rustiger klinkt, fijner voelt, de stress weghaalt.. er komt iets beters.. maar voor nu.. voor nu sla ik een deken om mij heen en blijf ik in die pikdonkere kamer totdat ik mijn weg een beetje op de tast kan voelen en vinden..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s