Het is echt al een tijd geleden dat ik weer heb geschreven. Ik merkte namelijk dat ik het onwijs lastig vond om in mijn hoofd rust en ruimte te vinden om te schrijven. Om te nuanceren en om dingen ook goed te verwoorden.

Ik en samen met mij ons gezin een zware periode gehad. Ik werd depressiever, nog meer suïcidaal en we kwamen op onwijs veel trauma’s terecht. Steeds weer werd ik angstig, kwam ik er niet meer uit. Dissocieerde ik middenin gesprekken. Verzorgde mijzelf amper en zag er niet uit met alle wallen onder mijn ogen… Oftewel het ging slecht met mij.

Na veel gesprekken met de crisisdienst, De IHT die thuis komen helpen om je situatie dragelijker te maken en je te activeren werd ik op de wachtlijst gezet voor Psytrec. Aangezien we door alle gesprekken er achter kwamen dat wat als wij eerst aandacht zouden besteden aan mijn trauma’s. Er al ruimte zou komen voor opruimen.

Dus daar zat ik dan in een hotel, volledige focus op de 2,5 uur durende intake nummer 1. Alle heftige dingen werden aangesnoerd, werden even besproken zonder de diepte in te gaan. Intake twee een week later ging idem dito alleen werden die specifieke trauma’s gesorteerd op welke onderliggende dingen vandaag de dag nog invloed hebben. Damn… zat ik dan te shaken en tot het besef komen dat al die fucking trauma’s nog veel invloed hebben. But little did I know…

Ik kreeg namelijk aan t begin te horen dat ik ongeveer in augustus aan de beurt zou zijn.. maar toen zij de planning belde.. was er 6 april al plek… fuck dat was over 7 dagen al! De paniek wisselde af met oké laat maar komen! Ik wilde zo graag hier vanaf! Ik zou de intensive 8 days hebben. Eerste 4 dagen op locatie volledig van 7 uur tot 21:30 s avonds. En weekend thuis en dan 4 dagen zelfde rooster alleen dan online dus wat mij betreft in een hotel.

Die week kreeg ik stuk voor stuk informatie opgestuurd. 5april moest ik mij melden dat was tweede paasdag Savonds. Ook plande ik afspraken voor winkels en zeulde ik de koffer naar beneden. Het was namelijk een inpak werk. Elke dag sportkleding voor elke weersverwachting. We zouden daar middenin de bossen zitten namelijk. Dus ik kocht regenjas, binnen schoenen voor de gym en sportkleding etc. Uiteindelijk besloot ik om mijn tussendoortjes achterwege te laten, geen fris als in cola mee te nemen en gelijk dus ook minderen.

De mannen om mij heen vonden het maar gek. En hoe.. aan Ne-Yo vertelde wij dat mama naar het hoofd hotel ging omdat mama zo veel verdrietig was. Een kliniek waar mensen mama gingen helpen. Zijn response? “Oke dus de dokter voor je hoofd he mama?” Ja, lieve jongen! Manlief had t er moeilijk mee want ja savonds samen op de bank ploffen of even bereikbaar zijn was er niet meer bij. Mijn telefoon moest ik namelijk inleveren. Om zo volledig voor jezelf de aandacht te hebben. De jongste had nog niet zoveel last van maar werd vooral onrustig van de sfeer.

Uiteindelijk was het zover, ik had een sticker systeem gemaakt met cadeautjes zodat ze konden aftellen elke ochtend! overdag hadden wij met onze dierbare vrienden afgesproken. Stond ik met mijn koffer vol spullen, buik vol spanning, strak bekkie van angst en onzekerheid klaar om in de auto te stappen. Een complete week off the radar volledig focussen op mij, mijn trauma’s en mijn herstel. Wat vond ik het onwijs moeilijk om mijn jongens achter te laten. Tranen stroomden over mijn wangen toen wij weg reden.


Het was maar een kort ritje met ondertussen een extra stop voor de Starbucks. Waar ik van de zenuwen heel iets anders bestelden dan ik wilde. Mijn hoofd was al helemaal in angst en spanning sfeer. Uiteindelijk reden we het terrein op. Alsof het een landal park was. Zoveel bos, stilte en dan een centraal gebouw.
Manlief en ik hadden afgesproken een snel afscheid op de parkeer garage, niet moeilijker maken dan dat het was en vooral niet nog extra lading bovenop gooien. Dus hup koffer eruit. Knuffel en kus en mij omdraaien om uiteindelijk nog vlug te zwaaien en om te draaien. Mondkapje op en deur open. Diep adem halen en met alle moed die in mijn schoenen gezonken was binnen stappen.


Gelijk kreeg ik kamer sleutel, rooster en moest mijn telefoon overhandigd worden. de deuren binnen. Hoe dat verder eruit zag (op mijn kamer na) laat ik hier uit ook voor mensen en de veiligheid van mensen die daar behandeld worden. Maar toen ik mijn kamer opliep viel mijn mond open….
Stond ik daar met mijn goede gedrag zonder telefoon, zonder mp3. En ik kijk de hoek om en stond er gewoon een tv. Ik was verbluft. Geen idee hoe en waarom maar het bleek zowel uitdaging als exposure als ontspanning te zijn.
Ik trok mijn spullen uit de koffer, verschoof drie keer mijn bed maar gaf mij toch over dat t niet anders kon. Klaar voor de meeting om kennis te maken.

Af en toe ga ik hier wat lessen of dingen schrijven over hoe het is geweest, wat ik geleerd heb en hoe het in zijn werk ging. Maar ook ga ik rustig aan doen momenteel. Het vraagt enorm veel namelijk en er heeft een goede aardbeving in mijn hoofd plaatsgevonden. Dus daar gaan jullie zeker meer over lezen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s