Meestal neem ik de tijd na de daadwerkelijke datum van Senn’s overlijden om mijn gevoel erover te delen. Maar doordat ik afgelopen maanden zoveel bezig ben geweest met verwerken merk ik dat ik momenteel veel meer bij mijn gevoel kan dan voorheen. Iets wat mij behoorlijk “bang” maakt, controle verlies..

Zo merk ik dat deze maand nog meer beladen is dan ooit. Zo zat ik vanmorgen in de sportschool iets te vertellen en werd ik er emotioneel van. Zat ik daar zweet met tranen vermengd.. top dit😅.

5 jaar geleden… merkte we dat het niet goed ging met ons kleine oh zo gewilde wondertje in mijn buik. Nooit gedacht dat wij een Paar weken later afscheid moesten nemen van ons wonder.. Senn, wat betekent beschermer. Wat voelde ik mij alles behalve een goede moeder…

Boos en gefrustreerd dat mijn lijf niet een een kind kon dragen sloot ik mij geheel af. Af van al het gevoel en enige wat ik mijzelf verweet hoe f***ing slap en kut mijn lichaam was. Hoe kut ik was dat mijn lichaam dit zelfs niet kon. Ik voelde mij mislukt en sloot mij af voor vrienden en familie. Manlief zijn verdriet heb ik niet kunnen zien. We vochten ons gezamenlijk op ons eigen pad door het verlies heen. Ik werd gevoelloos en hij werd zwaar depressief.

Het erge waar ik nu achterkom is dat ik zoveel momenten heb weggestopt dat het soort blanc space is geworden in mijn hoofd. Het welbekende zwarte gaten in een verhaal. Angst en onzekerheid voel ik omdat ik zoveel dingen niet duidelijk kan aangeven omdat ik heb het opgesloten. Nu ik midden in mijn na traject zit komt er zoveel verdriet los.. zoveel pijn en zoveel gemis.

Te bedenken dat ik nu een mama ben van 3 zoons, dat ik eigenlijk een echte echte jongens mama ben. Maar ook het besef dat wij eigenlijk een 5 jarige Senn hadden rondlopen. Zo moeilijk om dat soms te beseffen. Beseffen dat het niet zo is… beseffen dat onze Senn in de hemel het beste plekje heeft. Beseffen dat zijn twee broertjes hem niet zullen kennen. De pijn van:

“ I never got to hold you, or bounce you on my lap. I never got to read to you, or watch you while you take a nap. You slipped away so quickly. Before I said your name. To tell you that mom is here, That I would love you the same

Met tranen over mijn wangen denk ik aan dat moment dat ik de leegte voelde.. de pijn… nu met de trauma therapy leer ik dat het oké is. Dat het niet gek is, ik mag verdriet hebben erom. Ik mag het eindelijk met mijn gevoel echt doorgaan. We zijn hard bezig om kleine stukjes terug te krijgen wat het heel heftig maakt maar tegelijkertijd zorgt het ook voor een beeld waardoor ik kan gaan verwerken.

Senn is voor ons altijd de eerste, ons eerste zoontje, ons eerste miskraam van vele die erna kwamen. Als ik bedenk dat mijn huis vol met kids had kunnen zijn maakt het mij verdrietig maar ook doet Senn zijn naam eer aan. Hij beschermt ons, zijn broertjes en zusjes bij hem en zijn broertjes hier.

Toen ik zwanger was van Ne-Yo weet ik nu achteraf dat ik er niet volledig van kon genieten, ik was constant dingen aan t bedenken, constant bezig met wat als het fout gaat. Toen ik mega ziek werd en alles erboven op kwam was ik mij aan het klaar maken om a bijna afscheid te nemen. Maar gelukkig hoefde dat niet.

Hier was ik bijna 30 weken en besefte ik dat het goed ging kreeg ik een klein beetje hoop..

Toen Ne-Yo geboren werd ging door mijn hoofd jeetje hoe zou Senn dit vinden? Toen manlief wat spullen uit de auto ging halen en terug kwam vertelde hij dat boven het ziekenhuis een prachtige regenboog stond! Voor mij het teken dat Senn dik tevreden was met zijn broertje! Tranen over mijn wangen op dat moment.. laten we het op kraam tranen houden 😏

Tussen Ne-Yo en Youandi zitten ook meerdere miskramen. Iets waar ik niet goed mee omgegaan was omdat ik het allemaal op standje gevoelloos ben doorgaan. Ik kon mijzelf niet constant in elkaar laten zakken want ik had een gezin.

Toen ik zwanger was van Youandi voelde ik mij zo in een twee strijd zitten. Kan ik hier van genieten of blijf ik in de angst zitten? Het werd een mengelmoes. Ik genoot van hoe Ne-Yo zich klaar maakte voor wat er komen ging, maar ik merkte ook dat ik mijn lijf nog niet volledig kon vertrouwen en behoorlijk wantrouwend was.

Hier was ik bijna uitgerekend en merkte ik dat ik wel kon genieten maar alsnog niet volop omdat het wantrouwen er bij bleef. De spanning en trots is als mengeling op mijn gezicht te zien. Zo gek als ik die foto’s terug zie.

Toen de ochtend van Youandi zijn geboorte liepen we naar het ziekenhuis toe, na die nacht twee afleveringen ik hou van Holland te kijken zuchtend van de weeën vroeg ik mij wederom af of Senn ook vandaag iets zou laten zien. Alle 2 de jongens zijn op een zondag geboren. En toen wij het ziekenhuis verlieten stond er weer een heldere regenboog. Mijn lieve oudste jongen had wederom zijn broertje weer gezien. Noem het gezwetst, noem het zoeken naar iets maar het voelde zo fijn. Wetend dat Senn over zijn broertjes waakt!

Inmiddels is het 5 jaar verder, heb ik het geluk dat ik toch mama heb kunnen worden van twee jongens. Leer ik dat het goed is om verdriet te hebben over wat er soms niet meer is. Dat ik mij niet hoeft te schamen..

I was constantly waiting to stop missing you. Then one day I realized I wasn’t supposed to stop missing you, I am your mother, this is how it should be. I am allowed to be hurt, I am allowed to grieve… perhaps more importantly I’m meant to because I’m your mom❤️

We missen jou lieve jongen💜

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s