Vanmorgen kwam de vraag van een goede vriendin hoe voel jij je nou? En ik kon eindelijk eens zeggen dat ik op dat moment mij gelukkig voelde. Lekker emo momentje ook wel.. want ik heb mij in tijden niet zo gevoeld!

Mijn schema therapie slaat aan, weliswaar fucking hard en heavy en uitdagend. Maar ik hou van een uitdaging maar wil niet zeggen dat ik hem heel grappig vind. Mijn trauma’s komen omhoog en sometimes it sucks. maar mijn therapeute is een goeie, zet mij in mijn kracht, geeft aan wat ik mag veranderen maar vooral dat ik als zoveel in mij heb wat altijd onderschat is. En die onderschatting, neerbuigende gedachtes en woorden 23 jaar lang hebben een stempel onwijs groot. De pijn en het realiseren van alles wat ik heb gemist als kind is soms moeilijk bevatten met mijn gevoel.

Maar terug komend op vandaag. Een speciaal iemand heeft mij afgelopen week een stukje zelfvertrouwen terug gegeven. Iets waarvoor ik hem onwijs dankbaar voor ben. Hij zag mij even weer zoals ik eigenlijk ben. Gaf mij waardering voor hoe ik eruit zag, bevestigde mij en zetten mij in mijn kracht en zekerheid van mijzelf! Ik ging voor het eerst zeker de deur uit in een outfit waar ik mij door mijn trauma’s en neerbuigende gedrag mij nooit in zou durven lopen

Ik kreeg vandaag na veel verschuiven eindelijk het genoegen om een nieuwe te lieve vrouw te leren kennen, iets waarvan levelen op moederschap, tegen dingen aan lopen als niet meer gezien worden zo herkenbaar was. Wat was dat onwijs fijn! Heb zo onwijs gelachen en genoten! Op naar vele meerdere maken terrasjes pakken.

Daarna ging ik vandaag iets volledig exposure en trauma gericht doen. Een motorrit stond op de planning bij iemand die ik ondanks mijn trauma’s vertrouw. Noem mij een gevoelsmens maar hij geeft mij gewoon t gevoel het is oké, je bent niet alleen en geef zelf aan wat je zou willen. De exposure was het overgeven, meebewegen zonder over mijn grenzen te gaan en een te zijn met mijn gevoel. Maar ook een nare herinnering omzetten in een mooie herinnering. Zo sjeesden wij eerst de snelweg op en gingen we erna door kleine stukjes dijk door het landschap heen. Stopten we op een punt waar ik tot een paar jaar geleden niet meer ben geweest. Stopten we even, vloeiden er tranen maar kon ik ook weer door. Dus draaide hij de motor weer om, gaf een bemoedigend klopje op mijn knie en gingen we weer door. Dit was mijn eerste stapje in dit trauma en wat was het fijn maar ook heftig, het is een stapje en dit deeltje is gelukt. En nu ik dit type merk ik hoe veel emoties er omhoog komen wetend dat die klap later nog gaat komen maar ook dat is oké. Fun fact nog wel: toen hij vroeg op gegeven moment of ik mij goed vast had en ik niet vermoedend ja zei: vloog ik toen hij optrok nog net niet van de motor af maar had hij een goed reflex😂 anders was t toch anders afgelopen😂

Erna kon ik even bijkomen om bij mijn gevoel te kunnen komen maar daardoor blokkeerde ik ook. Mijn lijf had die ruimte even nodig, toen daar een vriendin vertelden hoe ze aan t groeien is en ik zo trots ben ik dat op de zij lijn dat te mogen zien. Ze komt van ver maar hell yeah wat zij allemaal doet ik ben zo onwijs trots

Als klapper ging ik samen met mijn lieve vriendin nog eens lekker hapje eten, hart tot hart gesprekken. Zij is een van de weinige die mij vanaf kleins af aan al kent, degene die mij heeft gestimuleerd om te groeien, mij zelfs in mijn 5 maanden opname heeft bezocht en waar het gewoon goed is. Daarna als kers op de taart de puppy’s knuffelen van haar zus!

En ja sinds tijden voelde ik mij vandaag even onverwinnelijk, gelukkig en strijdvaardig! Bedankt iedereen voor vandaag. Ik mocht mij weer even voelen hoe ik was voordat alle shit los kwam. Het vrije “kind” die ik zo gemist heb. En nu ik dit allemaal schrijf lopen de tranen over mijn wangen. Ik heb hier in december van gedroomd. Toen ik mijn handen losliet terwijl ik op hoge vaart op de snelweg reed. Droomde ik dat het met één adem weg zou zijn, smeekte ik of ik mij ooit nog eens zo zou voelen. Merkte ik dat de shift van mensen om mij heen mij niet meer op deze wereld wilde laten rond lopen. Wilde ik niet meer door om aanwezig te zijn maar niet gezien. Wilde ik niet meer met mijn trauma’s leven.

Thank god dat er in April verandering in gekomen is. Dat ik mensen heb die mij daadwerkelijk het gevoel geven dat ik er toe doe en mij willen helpen met de verwerking. Die mij scherp houden en laten zien dat de kleinste dingen er toe doen. De blijk van waardering waarvan vele denken dit is normaal is voor mij zo onwijs groot. Z’n gesprek op een terras en mij begrepen voelen, iemand die smiddags tijd voor mij maakt en er tijd in steekt om mij mee op pad te nemen niet wetend dat het tijd vrij maken voor mij voelt als een groot “wonder”, dat ik het waard ben om die tijd in te mogen nemen. Dat een avondje eten en simpel samen zijn met iemand in gesprek en gevoel mij weer te zien.

Ja ja, deze meid heeft een grote mond maar diep van binnen verwonder ik mij nog steeds dat mensen tijd met mij willen doorgeven, vrijmaken en mij willen zien. Ik ken het niet van vroeger waar ik op verjaardagen in een hoekje werd gezet met een Donald Duck, waar ik nooit naar feestjes ging van kinderen, van klasgenootjes. Waar ik zelf nooit een kinderfeestje heb gehad. Waar ik straf kreeg als ik op een heldere manier mijn gevoel wilde uiten. Waar ik het grootste deel verloor van wie ik diep van binnen was, steeds stiller werd en waar ik steeds meer mijzelf begon te verafschuwen. Het betekend meer dan je ook maar kan indenken. Dus dankjewel ❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s