Lieve mama, mijn mama in India. Hoe gaat het met jou, denk jij nog wel eens aan mij?

Mama kijk, het was al een tijd geleden dat ik een brief schreef. Dat ik merkte dat in de tussentijd juist jij steeds meer naar voren kwam in het grootste gemis als kind. Ik ben aan t groeien mama. Ik ben aan het ontdekken wie ik nou eigenlijk ben. Door mijn therapie heen en steeds meer naar mijzelf te kijken.

Hoe had jij mij gezien toen ik klein was. Mam, die eerste 9 maanden toen ik bij jou hoe was ik? Ik heb zoveel vragen en ik zou alles doen voor 5 minuten alleen maar in je aanwezigheid te zijn.

In mijn hoofd zal ik honderdduizend dingen vragen en zo communiceren. maar eerst.. kijk mama ik heb 2 zoontjes, je bent oma! Lijken ze op mij? Was ik een zorgenkindje vroeger? Ne-Yo is mijn zorgenkindje mam, hij lijkt onwijs op mij, hoog sensitief en zo vol gevoel. Alsof ik met mijn kleine ik aan t praten ben, hem verstaan zonder woorden. Mam, Youandi is zo het tegenovergestelde, zo goedlachs, altijd gezellig maar zit ook een kopje op. Een echt knuffel beertje. Maar elkaar aankijken en elkaar begrijpen.. Mam hadden wij dat ook?

Klinkt zo stom mama, maar ik mis jou. Ook al ken ik je verder niet je leeft in mijn hart, jouw dna stroomt door mijn bloed. Lijk ik op jou mama? Dat heftige overal met twee gestrekte been in stappen? Of dat keihard op mijn smoel gaan maar wel eerlijk erover zijn? Het gevoelige en bezorg zijn om andere. Mama moest jij ook veel leren door mensen die kwamen en gaan, was je ook zo bang om verlaten te worden? Hebben ze jou ook pijn gedaan Mama?

Ik miste jou hand die de mijne vast kon houden toen Senn overleed. Oh mama Ik had dat verdriet zonder woorden met jou willen delen. Jou handen over mijn hoofd en je stem die mij zou gerust stellen. Ik had je als klein meisje zo graag naast mij willen zien in de spiegel gekke bekken trekken om te kijken wie er won. Maar ook de keren dat ik mijn kleur eraf wilde schrobben nadat ik voor de zoveelste keer gepest werd. De tijd dat ik niet at en niet meer durfde te kijken omdat ik mij dik voelde. Of de tijd mama dat ik met de medicatie klaar stond om uit mijn leven te stappen, of de keren dat ik mijn lichaam bewerkte met krassen. Of toen mijn trauma’s gebeurden dat jij er was om mij op te vangen. Toen ik onze kindjes verloor mama had ik graag uit willen huilen bij jou. Toen ik opgenomen werd omdat ik zo zwaar depressief was en 5 maanden in een kliniek zat, mam ik miste je. Mama ik kon nergens heen en verlangde naar jou armen. Maar ook nadat Youandi geboren werd en ik in april afgelopen jaar opgenomen werd. Ik had je zo graag even om mij heen te hebben zodat ik mij niet zo ongewild had gevoelt. Ik had willen wegkruipen in je armen en willen voelen dat ik goed was zoals ik was, ik had je willen horen zeggen dat je onvoorwaardelijk van mij hield…

Maar mama ik miste jou ook toen ik mijn eerste zoen kreeg. Oh mam ik had het je zo graag willen vertellen. Ik weet zeker dat je hem had gemogen, hij was goed voor je kleine meid en ik had je zo graag hemd van je lijf gevraagd over hoe alles nou moest. Toen ik mijn diploma behaalde waarvan ze zeiden jij gaat LWOO doen maar ik slaagde op TL Mama, zou je trots zijn? Of juist toen ik afstudeerde in 2 jaar ipv 4 jaar had ik je zo graag in het publiek willen hebben. Maar ook toen ik mijn eerste baantje kreeg, mijn sleutels kreeg van mijn eigen kamer. Hij was mini mam.. die 10m2 kamer zo klein maar ik voelde mij nog nooit zo vrij en gelukkig. Toen ik op mijn 19de mijn eerste huis kocht. Of mam toen ik Berend-Jan leerde kennen. Jou zou hem geweldig vinden. Samen een jurk uitzoeken want ja ik heb wel en Indiase trouwjurk thuis maar gewoon jou hulp en jou handtekening als getuigen, samen genieten van mijn dag. Jou meisje die vrouw van werd. Toen Ne-Yo geboren werd en jou dochter een nieuwe “titel” kreeg en mama werd. Het moment dat ik mijn handtekening mocht zetten onder ons 2e koop huis. Of toen Youandi geboren werd, ik mijn PTSS vrije verklaring kreeg. Oh en mama ik ben jou taal aan het leren en vind het zo mooi..

Het is een waslijst mam, sorry soms ratelt mijn hoofd net zoveel als mijn mond zou zeggen. Maar kijk waar ik nu ben! Ik heb een gezin, ben mama van 2. Na mijn therapie eindelijk weer voel te leven! Kijk mama ik ben langzaam aan mijn trauma’s aan het werken, heb zelfs mij overgegeven en op de motor meegereden. Ik durf weer te lachen zonder bang te zijn, mijn eigen beslissingen te maken. Mama ik mis je.. ik kan er niet meer van maken dan ik je mis met alles wie je voor mij zou zijn. Nu ik zelf mama ben merk ik pas wat moeder kind band voor iets speciaals moet zijn en tranen in mijn ogen dat ik t niet met jou heb kunnen doen. Maar ik begrijp je keuze, je hebt je best gedaan. Een jong meisje met Malaria is moeilijk overleven bij jou en je hebt mij afgestaan met een goede reden. Soms mis ik je meer dan anders. Maar ik snap het mama jij hebt mij letterlijk leven gegeven.

Maar ik hoop dat ik je trots maak. Dat jij de keuze hebt gemaakt om mij een beter leven te geven. Maar ook de afscheid moest nemen. Maar ik hoop mama dat je trots op wat voor vrouw ik aan het worden ben. Doe ik het goed? Ik zou alles doen om even je goedkeuring te voelen. Ik ben aan het groeien mama, mijzelf aan het ontdekken als persoon. Ik mis je mama en ik hoop dat je af en toe aan mij denkt. Ik doe er alles aan om je trots te maken en ik hoop dat je ook trots bent op je kleinzoons en waar je ook mag zijn zorg alsjeblieft jij voor onze sterretjes aan de hemel?✨ knuffel mama van mij! Ik hou van jou mama❤️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s